SPORT 24 - X-Ray

Ο υπέρ πάντων αγώνας, ο αγώνας χωρίς αύριο, το ματς της χρονιάς και άλλα τέτοια θα ακουστούν σήμερα με αφορμή τον αγώνα του Παναθηναϊκού στο Τσάμπιονς Λίγκ με την Βέρντερ Βρέμης όμως είναι πραγματικά τόσο σημαντικό το παιχνίδι αυτό για την ομάδα ή είναι απλά μία αγωνιστική υποχρέωση την οποία πρέπει να βγάλουν οι παίχτες ώστε να επιστρέψουν στον πραγματικό τους στόχο;

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να έχει το “όνομα” του ευρωπαίου που προέρχεται από την βαριά κληρονομιά που έχουν αφήσει οι παίχτες του στο παρελθόν όμως αυτή η ομάδα που αγωνίζεται σήμερα δεν έχει καμία σχέση με την ομάδα που έφτανε στα προημιτελικά και τα ημιτελικά ευρωπαϊκών κυπέλλων. Μην γελιόμαστε, το μόνο που θυμίζει εκείνο τον Παναθηναϊκό είναι οι φίλαθλοι στις εξέδρες, τα ίδια πρόσωπα με μερικά χρόνια όμως παραπάνω στην πλάτη, ένα ή δύο παιδιά στο πλάι τους και λιγότερη υπομονή. Ο Παναθηναϊκός έχει ξεκινήσει μία διαδικασία ανανέωσης από την κορυφή μέχρι τα νύχια, βρήκε τα λεφτά, διάλεξε τους σχεδιαστές, τα πατρόν και μπαινοβγαίνει στο δοκιμαστήριο μέχρι να βρει τι επιτάσσει η μόδα αλλά και τι του πάει περισσότερο. Το ευρωπαϊκό κουστούμι που φορούσε μέχρι και πριν μερικά χρόνια είναι πλέον ντεμοντέ και η μόνη περίπτωση να επαναλάβει ανάλογες με το παρελθόν επιτυχίες είναι απλά να ράψει καινούργιο.

Ο αγώνας με την Βέρντερ Βρέμης πρέπει να αντιμετωπιστεί χωρίς άγχος, χωρίς γκρίνια και χωρίς να αισθάνονται παίχτες και τεχνική ηγεσία ότι παίζουν με την πλάτη στον τοίχο και αν το αποτέλεσμα έρθει καλώς, αν δεν έρθει θα στρέψει γρηγορότερα η ομάδα όλη της την προσοχή στον πραγματικό στόχο ο οποίος δεν είναι η πορεία στο Τσάμπιονς Λίγκ ή στο ΟΥΕΦΑ αλλά η κατάκτηση του πρωταθλήματος που θα αποδείξει ότι οι αλλαγές στο ιδιοκτησιακό καθεστώς αλλά και οι επενδύσεις που έγιναν σε έμψυχο υλικό έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Ο Παναθηναϊκός καλείται σε 19 μέρες να δώσει 6 σημαντικά παιχνίδια αγωνιζόμενος Τετάρτη -Κυριακή σε Ευρώπη και Ελλάδα με αποκορύφωμα το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ στις 9 Νοεμβρίου. Αν σε αυτό το πρόγραμμα προσθέσουμε τον αγώνα κυπέλλου με την Καβάλα (12/11) και τον αγώνα με την Λάρισα (15/11) για το πρωτάθλημα αντιλαμβάνεστε πως ο Τεν Κάτε καλείται να αποδείξει αν πραγματικά χωράνε δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη χωρίς να του πέσουν και τα δύο. Ο Ολλανδός τεχνικός καθώς και κάποιοι παίχτες έχουν δεχθεί σκληρή κριτική κυρίως για την εικόνα της ομάδας στον αγωνιστικό χώρο όμως αν τα δύο παιχνίδια με την Βέρντερ δεν αποτελέσουν διαγωνίσματα για τους βαθμούς του τριμήνου, τα παιχνίδια με Ηρακλή (26/10), Εργοτέλη (29/10), Πανιώνιο (1/11) και Ολυμπιακό (9/11) σίγουρα θα παίξουν ρόλο στις αποφάσεις του Ιανουαρίου αρχικά και του καλοκαιριού αργότερα.

Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά στα δύο πρώτα παιχνίδια, ο σημερινός αγώνας με την Βέρντερ θα είχε άλλη βαρύτητα όμως με τον Παναθηναϊκό να “κυνηγάει τον αιώνιο” στο πρωτάθλημα, με το ντέρμπι να είναι προ των πυλών και το πρόγραμμα να είναι εξαντλητικό ο τίτλος που ταιριάζει περισσότερο είναι “άντε να τελειώνουμε” και αν συνοδευτεί με νίκη ακόμα καλύτερα.

Μια λέξη θα μπορούσε να περιγράψει τα συναισθήματα όλων στον Ολυμπιακό τους δύο μήνες που πέρασαν, “…αγωνία…”.

Αγωνία για τον Κόκκαλη και τις πανάκριβες μεταγραφές που δεν έδειχναν να αποδίδουν τα αναμενόμενα. Αγωνία για τον Βαλβέρδε ο οποίος είδε την ομάδα να χάνει την πρόκριση στο Τσάμπιονς Λίγκ και ένιωθε την καρέκλα του να τρίζει. Αγωνία για τους παίχτες οι οποίοι πλέον νιώθουν ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθούν στον πάγκο ή ακόμα χειρότερα στην εξέδρα. Αγωνία στις τάξεις των οπαδών καθώς οι εβδομάδες περνούσαν και η ομάδα ταλαιπωρούσε βασανιστικά το τόπι σε κάθε παιχνίδι. Το να ψάξει κάποιος να βρει τώρα τα θετικά στοιχεία στον νικητή ενός ντέρμπι είναι εύκολο. Αυτοματοποιημένες κινήσεις, ομοιογένεια, αποτελεσματικότητα, τακτική, πετυχημένο στήσιμο και κοουτσάρισμα, ότι και να πούμε λίγο θα είναι, εξάλλου αφιερώθηκαν ατέλειωτες σελίδες που αποθέωναν όλα τα παραπάνω άσχετα αν σε αρκετά σημεία μεγαλοποιήθηκαν κάπως τα πράγματα λόγο του διάχυτου ενθουσιασμού.

Όταν ο Βαλβέρδε είχε έρθει το καλοκαίρι στον Ολυμπιακό και περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίο θέλει να αγωνίζεται η ομάδα του, είχε ζητήσει να δουλέψουν στο πως θα αναπτύσσεται όταν έχει την μπάλα και στο πως θα πιέζει για να την ξανακερδίσει όταν την χάνει. Αυτή είναι μία φράση που στα αυτιά των περισσοτέρων ακούγεται κλισέ όμως βλέποντας το ντέρμπι της Κυριακής, ακόμα κι αν δεν είχε σκοράρει ο Ολυμπιακός, ακόμα κι αν δεν έφευγε με τη νίκη από το Καραϊσκάκη, θα παρατηρήσατε ότι στην ομάδα έχει γίνει δουλειά. Το έργο του Βαλβέρδε έχει αρχίσει να αποδίδει καρπούς και αν το παιχνίδι με την Νορτζελαντ δεν προσφερόταν για ασφαλή συμπεράσματα λόγο της μικρής δυναμικότητας της ομάδας σε αυτό με την ΑΕΚ δεν χωράει αμφιβολία ότι ο φετινός Ολυμπιακός αλλάζει. Το παιχνίδι των ερυθρολεύκων είχε καταντήσει προβλέψιμο κάτι που είχε επισημάνει και ο Βαλβέρδε ο οποίος είχε μάλιστα εκφράσει την επιθυμία να παίζει η ομάδα και από τον άξονα εκτός από τα άκρα. Με τις προσθήκες που έγιναν στο ρόστερ αλλά και δουλεύοντας κάποιες κινήσεις στην προπόνηση, ο Ολυμπιακός απέκτησε πλουραλισμό στις επιθετικές του επιλογές καθώς Κοβάσεβιτς, Γκαλέτι και Ντιόγκο έχουν πλέον από τρία γκολ στο πρωτάθλημα.

Ωραίοι οι ύμνοι, οι πανηγυρισμοί και οι παιάνες που ακολούθησαν την νίκη και απολύτως δικαιολογημένοι αν κρίνουμε από το αγωνιστικό πρόσωπο που είχαν δείξει από την αρχή της σεζόν οι ερυθρόλευκοι. Πόσο όμως πρέπει να κρατήσουν; Δουλειά του Βαλβέρδε τώρα είναι να διακόψει τους πανηγυρισμούς και να στείλει κάθε κατεργάρη στο πάγκο του. Δεν νομίζω να είμαι ο μοναδικός που βλέπει ότι ο Ολυμπιακός δυσκολεύεται απέναντι σε κλειστές άμυνες αλλά και στο δυνατό παιχνίδι. Δύναμη εναντίον πίεσης ήταν το προχθεσινό ντέρμπι και η ΑΕΚ θα μπορούσε να φύγει με τον βαθμό της ισοπαλίας από το Καραϊσκάκη αν δεν έπεφτε στην παγίδα του “Αισώπου”. Στην γνωστή ιστορία με την αλεπού και τον κόρακα, όπου η αλεπού καταφέρνει να πάρει το τυρί από το στόμα του κόρακα όταν τον πείθει να τραγουδήσει εκθειάζοντας πρώτα τις φωνητικές του ικανότητες. Κάπως έτσι την πάτησε και η ΑΕΚ, πήρε τον χώρο που της έδωσε ο Ολυμπιακός και προσπάθησε να γίνει απειλητική όμως αντί να σκοράρει άνοιξε τους χώρους στο κέντρο και στην άμυνα της με αποτέλεσμα να δεχθεί δύο γκολ σε πέντε λεπτά. Το πρόβλημα του Ολυμπιακού με τις κλειστές άμυνες θα ξανακάνει την εμφάνιση του, να το θυμηθείτε, ιδιαίτερα με μικρές ομάδες που μένουν ικανοποιημένες και με την ισοπαλία.

Το άλλο πρόβλημα του Ολυμπιακού λέγεται γκρίνια και αν η γκρίνια των οπαδών είναι μία φορά ενοχλητική, η γκρίνια των παιχτών είναι χίλιες. Προς το παρόν τα πράγματα είναι υπό έλεγχο και το rotation δουλεύει χωρίς προβλήματα αλλά κρίνοντας από την γλώσσα του σώματος, Κοβάσεβιτς, Μπελούτσι και Λέτο δεν αντέχουν τον πάγκο και αν δεν κρατηθούν οι ισορροπίες δεν θα αργήσουν να έρθουν οι πρώτες αντιδράσεις. Ο Κοβάσεβιτς σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου μετά τον αγώνα αρνήθηκε να απαντήσει και φανερά ενοχλημένος παρέπεμψε στον προπονητή.

Δύσκολο έργο έχει μπροστά του ο Ερνέστο Βαλβέρδε και πλέον το έχει καταλάβει κρίνοντας από το περίφημο “εμείς οι προπονητές ζούμε την ημέρα” που είπε όταν ρωτήθηκε αν ανησυχεί για τη θέση του. Εξάλλου έτσι είναι το ποδόσφαιρο την μια μπορεί να σε φέρει στο ζενίθ και την άλλη στο ναδίρ ή αν προτιμάτε την μια μπορεί να σε φέρει στην Μπαρτσελόνα και την άλλη στην Κουρούφτσι.

Κάτω από διαφορετικές συνθήκες το χθεσινό παιχνίδι του Παναθηναϊκού με την Ανόρθωση θα είχε προκαλέσει ισχυρές δονήσεις στο πράσινο οικοδόμημα, θα είχε συγκεντρώσει οπαδούς στο αεροδρόμιο για να αποδοκιμάσουν την ομάδα και θα ήταν η αιτία για δραματική μείωση εισιτηρίων στο επόμενο εντός έδρας παιχνίδι της ομάδας, όμως τα πράγματα πλέον έχουν αλλάξει.

Η αλλαγές στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της ομάδας καθώς και η σημαντική ενίσχυση του τριφυλλιού το καλοκαίρι που πέρασε, με την επένδυση πολλών εκατομμυρίων σε έμψυχο υλικό έχουν αλλάξει την ψυχολογία στις τάξεις των οπαδών σε τέτοιο βαθμό που δείχνουν διατεθειμένοι να ξεχάσουν άμεσα την απαράδεκτη εμφάνιση στην Κύπρο και να στηρίξουν την ομάδα, τους παίχτες και τον προπονητή μέχρι τέλους. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα κλείσει κανείς τα μάτια στην ανάγκη ενίσχυσης που δείχνει να χρειάζεται στην άμυνα, ούτε στις λανθασμένες επιλογές του προπονητή, όμως άλλο η κριτική με βάση την εικόνα της ομάδας στον αγωνιστικό χώρο και άλλο ο μηδενισμός των πάντων κρίνοντας αποκλειστικά και μόνο από το αποτέλεσμα.

Στον φετινό Παναθηναϊκό έχει δοθεί μία περίοδος χάριτος η οποία δείχνει να έχει μεγάλη διάρκεια και μόνο κάτι πολύ ακραίο όπως μία ιδιαίτερα ταπεινωτική ήττα από τον αιώνιο αντίπαλο (όπως πέρυσι) είναι ικανή να αλλάξει τις ισορροπίες. Μέχρι σήμερα, μόλις δύο μήνες από την έναρξη των αγωνιστικών υποχρεώσεων και ο Παναθηναϊκός έχει υποστεί δύο σοκαριστικές ήττες (από την ΑΕΚ και την Ανόρθωση) που αν δεν υπήρχε το μαξιλάρι της πολυμετοχικότητας να απορροφήσει τους κραδασμούς τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Οι κινήσεις που έγιναν το καλοκαίρι έδειξαν την θέληση της διοίκησης να δημιουργήσει κάτι καινούργιο, πολλά υποσχόμενο, σε νέες βάσεις, όμως σε αυτές τις κινήσεις που έγιναν το καλοκαίρι πρέπει να προστεθούν και άλλες ώστε να υπάρξει η ανάλογη συνέχεια. Δεν θα ξαναγράψουμε για τις ανάγκες που έχει η ομάδα, τις γνωρίζουν πλέον όλοι όπως τις γνώριζαν και το καλοκαίρι. Σε συνέντευξή του ο Ανδρέας Βγενόπουλος είχε πει ότι αν διαπιστωθεί ότι η ομάδα έχει ελλείψεις θα ενισχυθεί τον Δεκέμβριο, ενώ αναφερόμενος στον Τεν Κάτε είχε πει ότι θα κριθεί του χρόνου όπου η εποπτεία του στα μεταγραφικά θα είναι ουσιαστικότερη. Μέχρι τότε όμως τι γίνεται; Θα πρέπει να καταπίνονται ήττες σαν την χθεσινή; Η Ανόρθωση θύμιζε βόμβα η οποία έπεφτε σφυρίζοντας, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να προειδοποιήσει για το μοιραίο και αν ο Ολυμπιακός είχε την δικαιολογία του αιφνιδιασμού, ο Παναθηναϊκός είναι εντελώς αδικαιολόγητος καθώς την πάτησε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ταπεινώθηκαν και οι κόκκινοι. Σύμπτωση; Τύχη; Συγκυρία; Ικανότητα; Σύστημα; Δεν γνωρίζω, πείτε το όπως θέλετε όμως δεν είναι δυνατόν η πολυμετοχικότητα να αποτελεί την σόδα για να χωνεύονται τρία χαλούμια όμοια με αυτά για τα οποία μέχρι πρότινος λοιδορούνταν ο Ολυμπιακός.

Στήριξη; Ναι

Υπομονή; Ναι

Προστασία από κακοπροαίρετη κριτική; Ναι

Κουτόχορτο και σόδες όμως, όχι!

Ανατροπή του ποδοσφαιρικού σκηνικού στην χώρα μας καταγράφει η έρευνα της Τζίγγερ Research σε δημοσκόπηση που δημοσιεύει σήμερα το Πράσινο Βήμα. Η έρευνα δίνει προβάδισμα 2,6% στον Παναθηναϊκό για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και δημιουργεί τριγμούς στον Ολυμπιακό με κορυφαία ονόματα να επιρρίπτουν ευθύνες σε υψηλά ιστάμενα στελέχη της ερυθρόλευκης ΠΑΕ. Είναι η πρώτη φορά πάντως τα τελευταία χρόνια που σε δημοσκόπηση καταγράφεται τόσο μεγάλο προβάδισμα στην πράσινη παράταξη και το οποίο σύμφωνα με αναλυτές οφείλεται στο πετυχημένο αποτέλεσμα στην Θεσσαλονίκη καθώς και στον τρόπο με τον οποίο επετεύχθη.

Στην ερώτηση για τον καταλληλότερο πρωταθλητή, μεγάλο ποσοστό 26% συνεχίζει να συγκεντρώνει ο Ολυμπιακός γιατί κάνει ωραίες φιέστες (βλέπε Βανέσα Αδαμοπούλου, Μαριάντα Πιερίδη) με τον Παναθηναϊκό να ακολουθεί με 21%, όμως για μία ακόμη χρονιά στην ερώτηση “ποιος είναι ο καταλληλότερος για πρωταθλητής” το μεγαλύτερο ποσοστό απάντησε με το αφοπλιστικό “κανένας από τους δύο”. Στην παράσταση νίκης συνεχίζει να έχει το προβάδισμα ο Ολυμπιακός, όπως συνεχίζει να έχει το προβάδισμα και σε όλες τις υπόλοιπες παραστάσεις εντός και εκτός γηπέδων, εκτός από τις θεατρικές παραστάσεις που ηγείται ο Γιώργος Καραγκούνης.

Αινιγματικός για μία ακόμη φορά ο Νίκος Αλέφαντος σχολιάζοντας την δημοσκόπηση δήλωσε:
“Αυτός ο γκάλοπ δεν ξέρει τι λέει, ο πρόεδρος γνωρίζει τι πρέπει να κάνει και σίγουρα θα προτιμήσει να παίξει η ομάδα με 151 παίχτες γι’αυτό και ο Ρα-Τατούλης θα αποτελέσει σύντομα παρελθόν”.

Για δημοσκοπήσεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του δι-ομαδισμού έκανε λόγο ο Γιώργος Δώνης και τόνισε για μία ακόμη φορά ότι δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να συνεργαστεί εκείνος ή η ομάδα του με τον Παναθηναϊκό βάζοντας τέλος στην φημολογία που αναπτύχθηκε μετά την ένταξη στους κόλπους της ομάδας των πρώην πράσινων “στρατηγών” Σωτήρη Κυργιάκου και Άγγελου Μπασινά. Ερωτηθείς για τα χαμηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις ο πρόεδρος Ντέμης Νικολαϊδης απέφυγε να πάρει θέση και δήλωσε “θέλουμε κοντά μας τους νέους, εξάλλου η γενιά των επτακοσίων ευρώ είναι ΑΕΚ γι’αυτό μειώθηκαν φέτος τα εισιτήρια διαρκείας. Σε λίγες μέρες θα έχουμε ανακοινώσεις για το γήπεδο”.

“Η Μακεδονία είναι ισπανική” δήλωσε ο Λάμπρος Σκόρδας εκφράζοντας παράλληλα και την ικανοποίηση του για το ποσοστό άνω του 3% που συνεχίζει να εξασφαλίζει στις δημοσκοπήσεις. Το πείραμα με τους latin δείχνει να έχει επιτυχία και ο ίδιος σκοπεύει να βελτιώσει την δημοτικότητα του αλλά και να κάμψει όσους αντιδρούν στον ανθελληνισμό του Άρη κυκλοφορώντας μια σειρά με βιβλία με τίτλο “του νοου ας μπέτερ” που σαν στόχο θα έχουν την γνωριμία των οπαδών με τις φιλόξενες περιοχές την Νοτίου Αμερικής και της Ισπανίας. Η σειρά θα κυκλοφορήσει σε βιβλιοπωλείο στενού συνεργάτη του σε ειδική αντιπυρική έκδοση.

Με ψυχραιμία αντιμετωπίζει τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, σύμφωνα με πληροφορίες από το στενό του περιβάλλον, ο πρόεδρος του Ολυμπιακού Σωκράτης Κόκκαλης. Μην ανησυχείτε είπε στους συνεργάτες του, το πρωτάθλημα είναι σαν τις εκλογές, δεν έχει σημασία τι θα κάνεις επί τέσσερα χρόνια, σημασία έχει τι θα κάνεις τους τελευταίους δύο μήνες και εγώ θα βρω τον τρόπο να πανηγυρίσω στην σουίτα του Καραϊσκάκη, όπως θα τον βρει και άλλος τον τρόπο να πανηγυρίσει στο μπαλκόνι της Ρηγίλλης.

Αλίμονό σας!

Έγινε τελικά η έκπληξη χθες βράδυ στο ΟΑΚΑ με την Ιντερ να επικρατεί δύσκολα με 0-2 του Παναθηναϊκού ο οποίος είχε όλα τα στατιστικά υπέρ του, την κατοχή μπάλας, τις τελικές προσπάθειες, τα σουτ στην εστία, το μόνο στατιστικό που του ξέφυγε ήταν το τελικό σκορ. Ώρες-ώρες πραγματικά αναρωτιέμαι ποιος κοροϊδεύει ποιον; Αυτοί εμάς; Εμείς αυτούς; Εσείς εμάς; Εμείς εσάς; Ή μήπως εμείς εμάς;

Χθες βράδυ έγινε απλά το αναμενόμενο, ο Παναθηναϊκός έχασε φυσιολογικά από μία κατά πολύ ανώτερη ομάδα που δεν έχασε ποτέ τον έλεγχο του αγώνα, που δεν ανησύχησε ούτε μια στιγμή και που σου έδινε την εντύπωση ότι όποτε ήθελε μπορούσε να σκοράρει από το πουθενά. Ο Ζλάταν Ιμπραϊμοβιτς είναι ο Σούπερμαν, είναι ο Μπατμαν, είναι ο Ε.Τ.ο εξωγήινος, είναι το Άλιεν, ο Κυνηγός, ο Φρέντι Γκρούγκερ, είναι στο μυαλό του Τζων Μάλκοβιτς, του Γιώργου Βουλγαράκη και του Ερνέστο Βαλβέρδε.

Τελικά ναι, ο Ζλάταν Ιμπραϊμοβιτς είναι ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος…

Με ενοχλεί πειράζει;

Τι με ενοχλεί;

Με ενοχλεί όταν ξεκινά το ματς να

- στέκεσαι καλά,

- να έχεις διαβάσει τον αντίπαλο,

- να δείχνεις ικανός για την μεγάλη νίκη …και περνά η ώρα και

- η ομάδα ανεβαίνει,

- δείχνει να ξέρει τι θέλει

…μέχρι το πρώτο τεμάχιο

… πέφτει λίγο η αισιοδοξία και στην συνέχεια ξανά προς την δόξα τραβά

- έτοιμοι να φέρουν το παιχνίδι στα ίσα,

- αξίζει την ισοφάριση,

- αν είναι πιο προσεκτικός στην τελική προσπάθεια,

- αν έβγαινε η πάσα καλύτερα

…και μετά το δεύτερο τεμάχιο που όλα έχουν κριθεί αρχίζει το σπατουλάρισμα…

- Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η ομάδα έχεις στις τάξεις της κορυφαίους ποδοσφαιριστές, τον γίγαντα Γκρισίνο, τον Σούπερ Γκούφη και τον Έρικ Καστέλ.

- παίχτες αυτής της κλάσης δεν συγχωρούν το στιγμιαίο λάθος,

- η ψαλίδα ανάμεσα στις δύο ομάδες είναι τεράστια,

- το μπάτζετ,

- τα συνεχόμενα παιχνίδια,

- το γκαζόν…

Αυτό δεν έγινε μόνο χθες με τον Παναθηναϊκό, γίνεται σε όλα τα παιχνίδια των ελληνικών ομάδων στο Τσάμπιονς Λίγκ και αναρωτιέμαι…

Γιατί προκειμένου να δικαιολογήσουμε τα δικά μας λάθη και τις δικές μας παραλείψεις πρέπει να γιγαντώνουμε τον αντίπαλο;

Εσύ φίλε του Παναθηναϊκού νιώθεις καλύτερα αν ο Ζλάταν είναι ο κορυφαίος επιθετικός στο κόσμο (όπως είπε ο Γιάννης Γκούμας), εσύ φίλε του Ολυμπιακού νιώθεις καλύτερα τώρα που η Ανόρθωση πήρε ισοπαλία από την Βέρντερ και αποδείχθηκε ότι δεν είναι μια τυχαία ομάδα; ή μήπως θα νιώσεις καλύτερα αν πετάξει δυο στην Ίντερ και τρία στους πράσινους;

Ποιο από τα δύο γκολ θα δέχονταν ο Παναθηναϊκός αν είχε ενισχυθεί στην άμυνα; Που θα έπαιζε ο Ολυμπιακός αν είχε ευστοχήσει ο Μήτρογλου στο πέναλτι; Γιατί ο Παναθηναϊκός έγινε καλύτερος όταν μπήκε ο Ίβανσιτς; Και όχι όταν βγήκε ο Καραγκούνης;

Όλα μπροστά μας συμβαίνουν αλλά ο καθένας από εμάς, είτε βλέπει αυτά που του δείχνουν, είτε διαλέγει να δει αυτά που τον κάνουν να νιώθει καλύτερα. Εσύ επιλέγεις τι θες να δεις, εσύ κρατάς το τηλεκοντρόλ του μυαλού σου, που αν ήταν στο σωστό κανάλι από την αρχή θα είχες αποφύγει το Κ-Ιντερ έκπληξη.

Βραζιλιάνους, αργεντίνους και ισπανούς μουσικούς είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν όσοι βρέθηκαν το απόγευμα του Σαββάτου στην Ξάνθη στην συναυλία που έδωσε εκεί η “Θρυ-λάτιν Band Live”. Η latin ορχήστρα έπαιξε σε ρυθμούς που στην Ξάνθη απολαμβάνουν μόνο στο γνωστό Καρναβάλι, με τον Ντιόγο πρώτο βιολί και τους υπόλοιπους αρτίστες πλαϊ και πίσω του να προσπαθούν (σκληρά είναι αλήθεια) να εκτελέσουν το έργο του μουσικοσυνθέτη Ερνέστο Βαλβέρδε με τίτλο “Η μελωδία της αστοχίας”. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα δύσκολο έργο που γράφθηκε από τον ισπανό με στόχο να παντρέψει τα χάλκινα πνευστά του Μπρέγκοβιτς και το κλαρίνο του Βασίλη Σαλέα με τα κρουστά και έγχορδα της λάτιν.

Σαρανταπέντε λεπτά πέρασαν με τους μουσικούς να φυσούν και να ξεφυσούν, τα όργανα να είναι μονίμως ξεκούρδιστα, τις χορεύτριες να τα δίνουν όλα και τον μαέστρο να τρώει τα νύχια του μέχρι να καταλάβει ότι το έργο του δεν μπορεί να αποδοθεί σωστά όταν από την ορχήστρα λείπει το παραδοσιακό ελληνικό κλαρίνο. Ο Ιεροκλής ήταν πραγματικά αυτό που έλειπε. Με τέχνη στο φύσημα του πιπινιού, πνευμόνια ακούραστα και γρήγορες κινήσεις στα κλειδιά του κλαρίνου έδωσε στην πολυδιαφημισμένη λάτιν ορχήστρα του Βαλβέρδε τον ήχο που της έλειπε τον ήχο του… Μάγκα. Στο τέλος το κοινό χειροκρότησε και έφυγε ικανοποιημένο όμως είναι γνωστό ότι στα τοπικά πανηγύρια οι προσδοκίες δεν είναι και ιδιαίτερα μεγάλες. Αυτοδίδακτοι μουσικοί, κακής ποιότητας όργανα και απαράδεκτες ηχητικές εγκαταστάσεις μπορεί να περάσουν απαρατήρητα όμως δεν είναι δυνατόν να ετοιμάζεις μια ορχήστρα με στόχο να αποδώσει τα έργα σου σε μεγάλες ευρωπαϊκές αίθουσες και ακόμα να μην έχεις καταλήξει στους μουσικούς που θα χρησιμοποιήσεις.

Σου αναγνωρίζω όμως ότι έχεις μουσικό αυτί καθώς και την ικανότητα (γιατί εδώ που έχουμε φθάσει περί ικανότητας πλέον πρόκειται) να λες την αλήθεια. Άλλοι στην θέση σου θα μίλαγαν για μία εκπληκτική παράσταση, για ένα δεκάλεπτο φωτιά και για αυτό το μέταλλο του πρωταθλητή, το οποίο στο παρελθόν κάλυπτε κάθε τι σάπιο και ετοιμόρροπο μέχρι να έρθει να το σχίσει σαν χαρτί ένας ευρωπαϊκός σύλλογος και να γυρίσει την ορχήστρα πίσω στις γνωστές εμφανίσεις της στα τοπικά πανηγύρια. Ο χρόνος περνά και παρά τις καθημερινές πρόβες τα όργανα είναι ξεκούρδιστα, οι μουσικοί δυσκολεύονται να συγχρονιστούν, μπερδεύουν τις παρτιτούρες και τσακώνονται για το ποιος θα είναι ο σολίστας.

Αν πάντως αυτό το συνοθύλευμα, καταφέρεις και το κάνεις ορχήστρα θα σου αξίζει μία θέση ανάμεσα στους κορυφαίους συνθέτες και αρχιμουσικούς της ιστορίας, ανεξάρτητα αν θα του δώσεις χρώμα λάτιν, ρέγγε, ροκ ή ελληνικού ρεμπέτικου. Και επειδή στην Ελλάδα όλα κρίνονται την Άνοιξη το αν θα σε αντέξει το σχοινί …θα φανεί στο χειροκρότημα.

Υ.Γ. Η κυρία δεξιά στην φωτογραφία ΔΕΝ είναι προϊόν φωτομοντάζ!

Το κοράκι, ο πουλημένος, ο τυφλός, ο άνδρας με τα μαύρα, ο χασάπης, ο χειρούργος είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που συνοδεύουν συχνά τον άρχοντα του αγώνα. Τον άνθρωπο με την μεγαλύτερη ευθύνη ανάμεσα σε όλους όσους εμπλέκονται στην διεξαγωγή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Αυτόν που με ένα του σφύριγμα προκαλεί ταυτόχρονα τα πιο έντονα συναισθήματα σε εκατομμύρια ανθρώπους. Οι πιο πάνω χαρακτηρισμοί είναι όμως “του λιμανιού” όταν συντάσσεις μία έκθεση πρέπει να χρησιμοποιήσεις την γλώσσα του “σαλονιού”. Αυτό έκανε και η Prozone και χαρακτήρισε αρκετούς έλληνες διαιτητές ως αυταρχικούς, υπερβολικά σχολαστικούς υπερόπτες και υπέρβαρους.

Η διαιτησία στην Ελλάδα δείχνει να αλλάζει, μην γελάτε, πραγματικά αλλάζει και δεν το λέω εγώ το λέει η Prozone. Η Prozone είναι ο νέος μπαμπούλας των διαιτητών, είναι ο σπιούνος που δεν κρύβει τίποτα, είναι το μόνιμο μάτι πάνω στον διαιτητή σε κάθε του κίνηση στον αγωνιστικό χώρο. Καταγράφει και αποκαλύπτει από τα πιο μικρά μέχρι τα μεγάλα στοιχεία που μπορούν να φέρουν έναν διαιτητή στην κορυφή ή να τον βγάλουν από τις λίστες. Αν τρέχει, αν είναι κοντά στις φάσεις, αν αποφασίζει σωστά ή λάθος, αν συνεργάζεται με τους βοηθούς του ακόμα κι αν χρησιμοποιεί σωστά την γλώσσα του σώματος. Refferee Analysis System δηλαδή σύστημα αξιολόγησης διαιτητών λέγεται ο “Αρτέμης Μάτσας” της διαιτησίας και αυτό το σύστημα αλλάζει ριζικά τα δεδομένα.

Στην έκθεση αξιολόγησης διαιτητών της Prozone για την περίοδο 2007-2008 παρατηρήθηκε βελτίωση των διαιτητών σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο αλλά εντοπίστηκαν επίσης και τα σημεία στα οποία πρέπει να δουλέψουν περισσότερο ώστε να υπάρξει μεγαλύτερη βελτίωση της απόδοσης τους στον αγωνιστικό χώρο. Οι διαιτητές από την πλευρά τους παραπονούνται ότι δεν μπορούν κάποιοι να τους κρίνουν απλά βλέποντας το DVD ενός αγώνα, ενώ ο Γιώργος Μπίκας χαρακτήρισε μη απαραίτητη την έκθεση της Prozone καθώς αντίστοιχες έρευνες, όπως ισχυρίστηκε, μπορεί να κάνει και η ΚΕΔ.

Η Prozone εντόπισε περιθώρια βελτίωσης στους παρακάτω τομείς:

1 .Αναγνώριση των Παραβάσεων

2. ∆ιαχείριση των παικτών

3. Γλώσσα του Σώµατος

4. ∆ιαχείριση των Στηµένων Φάσεων

5. Τοποθετήσεις και κίνηση

6. ∆ιαχείριση του Ρυθµού

7. Τεχνική χρήσης της κίτρινης κάρτας

8. Φυσική Κατάσταση

9. Βοηθοί ∆ιαιτητές

Ολοκληρωμένη την έκθεση μπορείτε να την βρείτε εδώ και να την διαβάσετε

Διαβάζοντας την έκθεση αρχίζω να αντιλαμβάνομαι και τους λόγους για τους οποίους ο κ. Μπίκας θεωρεί ότι δεν είναι απαραίτητη. “Όλα στο φώς” θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της και το πρώτο αποτέλεσμα που βγάζει είναι θετικό για τους έλληνες διαιτητές.

Όχι µόνο ανέβηκε η µέση βαθµολογία αξιολόγησης από 62 σε 66, για το σύνολο των διαιτητών, όπως συγκεκριμένα αναφέρει, αλλά και για πρώτη φορά ένας αριθµός διαιτητών είχε µέσο όρο βαθµολογίας πάνω από 70, βαθµός που αποδίδεται για “ιδιαίτερα αξιέπαινη απόδοση”. Οι Άγγλοι όμως επιμένουν ότι οι διαιτητές με τις υψηλότερες βαθμολογίες πρέπει να σφυρίζουν περισσότερα παιχνίδια καθώς η διαφορά μεταξύ του πρώτου και του τελευταίου διαιτητή στην Ελλάδα είναι 30 βαθμοί ενώ στην Premier League μόλις 11,5.

Όλα αυτά που περιγράφει η έκθεση μου θυμίζουν πολύ αγώνα της Premier League, σωστή χρήση του πλεονεκτήματος, σωστή χρήση κίτρινης κάρτας, σε κάθε επαφή δεν είναι φάουλ, ούτε υπερβολική αλλά και ούτε ελάχιστη χρήση της σφυρίχτρας, λιγότερη έπαρση, σωστή αντιμετώπιση των παιχτών και πολλά άλλα τα οποία δυστυχώς δεν μαθαίνονται απλά διαβάζοντας τους κανονισμούς, ούτε σφυρίζοντας κατά μέσο όρο 7-8 παιχνίδια. Η ελληνική διαιτησία μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν χρειάζεται τον “Μεγάλο Αδελφό” για να λειτουργήσει σωστά, όμως τα δείγματα που μας έδωσε στο παρελθόν δεν ήταν ελπιδοφόρα. Η μέθοδος της Prozone δείχνει να αποδίδει καρπούς και αυτό γιατί πλέον ζητήθηκε εκτός από τους διαιτητές να ελέγχονται και οι παρατηρητές όπως πολύ σωστά πρότεινε ο Τάκης Κανελόπουλος στον κ. Μπίκα. Στο ντέρμπι του ΟΑΚΑ ο Κύρος Βασσάρας βαθμολογήθηκε από την Prozone με 5,9 και από τον παρατηρητή με 8,14. Τέτοιες διαφορές σαφώς και πρέπει να επανεξετάζονται και σίγουρα αποτελούν τεκμήριο αποτυχημένης αυτορύθμισης στην ελληνική διαιτησία, η εμπιστοσύνη στην οποία έχει τόσο πληγεί τα τελευταία χρόνια.

Δύο παιδιά που γέννησε η ίδια μάνα, ή μάλλον ο ίδιος Πατέρας. Δύο πρωταγωνιστές της ομάδας του Παναθηναϊκού των τελευταίων δέκα και πλέον ετών επέστρεψαν στο ελληνικό πρωτάθλημα φορώντας την φανέλα της ΑΕΚ.

Το πρώτο παιδί χαμηλών τόνων. Το παιχνίδι στο ΟΑΚΑ είχε τελειώσει και ο Άγγελος Μπασινάς σε συνέντευξη του δηλώνει ότι είναι επαγγελματίας και τώρα τον ενδιαφέρει μόνο η ΑΕΚ, όμως το βλέμμα στα μάτια του, έλεγε άλλα. Ποτέ δεν ξέχασε τον τρόπο με τον οποίο έφυγε από την ομάδα που τον ανέδειξε, ποτέ δεν ξέχασε κι ο κόσμος όμως τις άτυχες στιγμές του. Από το απίθανο αυτογκόλ στον αγώνα με την Δυναμό Κιέβου μέχρι τα 2 χαμένα πέναλτι με την Άρσεναλ, όμως πάνω από όλα του χρεώθηκε μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την ήττα από τον Ολυμπιακό τον Μάιο του 2003 στην Ριζούπολη που στοίχισε τότε το πρωτάθλημα στον Παναθηναϊκό.

Το παιδί από την Χαλκίδα ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού και άργησε να βρει φανέλα βασικού, όμως όταν μπήκε στην ομάδα έγινε αναντικατάστατος μέχρι και το 2005 που αποχώρησε με προορισμό την Μαγιόρκα. Τρία χρόνια μετά και ενώ τα σενάρια για Ολυμπιακό και Γαλατά φούντωναν ο Άγγελος Μπασινάς υπογράφει στην ΑΕΚ και η μοίρα τον φέρνει στο πρώτο του παιχνίδι στο ελληνικό πρωτάθλημα απέναντι στην ομάδα που τον ανέδειξε. Η πίκρα από την απομάκρυνσή του; Η ανάγκη να δώσει απαντήσεις; Ο επαγγελματισμός; Όποιο κι αν ήταν το κίνητρο για τον Άγγελο Μπασινά φάνηκε να το… απολαμβάνει.

Το δεύτερο παιδί μετά από ένα σύντομο ταξίδι στον Άγιο Νικόλαο επέστρεψε και είχες την αίσθηση ότι δεν είχε φύγει ποτέ και ότι η φανέλα είχε γίνει ένα με το δέρμα του. Έπαιζε με πάθος για την ομάδα, έγινε σημαία, αποθεώθηκε από φίλους και κατηγορήθηκε από εχθρούς. Η κίνησή του να προσφύγει στην FIFA ώστε να μην ισχύσει η μονομερής ανανέωση του συμβολαίου του και να μείνει ελεύθερος, ήταν που έφερε την οριστική ρήξη με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη. Το ευρωπαϊκό του ταξίδι ξεκίνησε στην Σκωτία και αργότερα συνεχίστηκε στην Γερμανία μέχρι που έφθασε η ώρα του επαναπατρισμού. Όταν όμως έπεσε το όνομα του στο τραπέζι του μεταγραφικού σχεδιασμού των πρασίνων απορρίφθηκε αμέσως, καθώς ο μεγαλομέτοχος έθεσε βέτο και αποκάλυψε ότι ο Κυργιάκος ενδιαφέρει τον Παναθηναϊκό μόνο ως οφειλέτης καθώς η ομάδα δικαιώθηκε στο CAS και πλέον απαιτεί από τον παίχτη το ποσό του 1,5 εκ. ευρώ. Από την στιγμή όμως που η απόφαση του CAS δεν έχει τελεσιδικίσει αναμένεται να υπάρξει και άλλο επεισόδιο σε ένα σήριαλ που κρατά πάνω από τρία χρόνια. Το χειρότερο μίσος είναι αυτό που προέρχεται από την αγάπη και ο Σωτήρης Κυργιάκος το έβγαλε αυτό μέσα στο γήπεδο την περασμένη Κυριακή με την απόδοσή του.

Η απόδοση του Κυργιάκου όμως, ίσως και του Μπασινά, δεν είχαν τελικά ως στόχο ούτε την πράσινη φανέλα, ούτε τον Πατέρα ίσως ούτε καν τον Γιάννη Βαρδινογιάννη, είχαν στόχο τους ανθρώπους που περιέγραψε με τα πιο μελάνα χρώματα με δηλώσεις του και ο Μάρκους Μινχ όταν αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό.

«…υπάρχουν κάποια άτομα μέσα στην ομάδα που κάνουν κακό….Είναι άνθρωποι στο περιβάλλον της ομάδας. Δεν είναι παίκτες. Δεν θέλω να τους ονομάσω γιατί θα τους κάνω κακό για τη συνέχεια της παρουσίας τους στον Παναθηναϊκό. Δεν συνέβαλαν στο να πάρει το πρωτάθλημα ο Παναθηναϊκός, δε συμβάλλουν στο καλό της ομάδας. Θα ήθελα να τονίσω ότι δεν εννοώ τον Γιάννη Βαρδινογιάννη, με τον οποίο είχα πολύ καλή σχέση και δεν έχει να κάνει με αυτή τη νοοτροπία»

Ο Γιούρκας Σεϊταρίδης είχε πει:

«…και μετά βγαίνει και ο κύριος Φιλιππίδης, τότε πρόεδρός μας,. και μας λέει “έχουν δίκιο που σας είπαν κότες”. Αντί να μας υποστηρίξει, μας εξέθεσε κιόλας. Βέβαια, ο ίδιος δεν ήταν στο γήπεδο, έκατσε στο σπίτι του να δει το ματς».

Αυτά είναι τα γραμμάτια που πληρώνει ακόμα ο Παναθηναϊκός και ποιος ξέρει για πόσα χρόνια θα προσπαθεί να τα “εξοφλήσει” με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο η πολυμετοχικότητα σε παίχτες, οπαδούς, παλαίμαχους και άλλους. Γι’αυτό Πατέρα φρόντισε να απομακρυνθούν όλοι όσοι έφεραν την “οικογένεια” σε αυτή την κατάσταση όσο ψηλά κι αν βρίσκονται. Προς το παρόν έχεις κάνει απλά μια καλή αρχή, ελπίζω και η συνέχεια να είναι ίδια γιατί θα πάρει πολύ χρόνο μέχρι να καθαρίσει η “κόπρος του Αυγεία”.

Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας από την πίστα της Superleague στην Ελλάδα όπου ξεκινά ένας ακόμη αγώνας του κορυφαίου πρωταθλήματος του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Τα κορυφαία μονοθέσια της χώρας και οι οδηγοί αγωνίζονται για μια θέση στο πόντιουμ και δοκιμάζονται σε υψηλές ταχύτητες πολλών τζιτζί. Στους 38 βαθμούς η θερμοκρασία σήμερα στην πίστα κάτι όμως που δεν εμποδίζει τα πρώτα τραπέζια να ανοίγουν σαμπάνιες και να πετάνε λουλούδια, συνοδεία του επιφωνήματος τσσσσσς…

Στο πρώτο τραπέζι πίστα ξεχωρίζει ο Σωκράτης (ο μεγάλος) με τον Σωκράτη (τον μικρό). Εμφανής η απογοήτευση στα πρόσωπά τους και ο προβληματισμός για την φετινή πορεία του μονοθέσιου στο πρωτάθλημα καθώς και για το αν θα καταφέρει να περάσει ο πρόεδρος τον έλεγχο καυσαερίων στα ΚΤΕΟ (γέρος άνθρωπος λογικός ο προβληματισμός). Δείχνουν απεριόριστη εμπιστοσύνη όμως προς το παρόν στην ομάδα καθώς στα πρώτα τεστ οι αναρτήσεις του οχήματος έδειξαν να απορροφούν τους κραδασμούς που δημιουργήθηκαν στην πίστα της Κύπρου.

Πρώτο τραπέζι πίστα και για τον Νίκο Πατέρα, τον πρόεδρο της πράσινης ομάδας ο οποίος χαϊδεύει τα γένια του ή από ικανοποίηση ή από φαγούρα και δείχνει να απολαμβάνει την παρέα των είκοσι και πλέον ανθρώπων που τον συνοδεύουν και εκπροσωπούν καμιά εκατοστή άλλους κι αυτοί με την σειρά τους εκπροσωπούν χιλιάδες άλλους κλπ Έκπληξη προκάλεσε η δήλωσή του πριν λίγες μέρες πως “αν το χάσουμε και φέτος θα μετονομαστούμε σε Super Aguri”.

Λίγο πιο δίπλα ο Ντέμης καμαρώνει με καμιά δεκαριά πιπινάκια στο τραπέζι. Σύμφωνα με πληροφορίες από την λουλουδού έστειλε email σε στενό συνεργάτη του και του αποκάλυψε πως “ομάδα μπορεί να μην έχουμε, έχουμε όμως με διαφορά τα περισσότερα γκομενάκια μας υποστηρίζουν και στόχος μου είναι να τα κάνω 30.000”.

Και φέτος αναμένονται με μεγάλο ενδιαφέρον οι κόντρες των τριών ομάδων με τα κόκκινα, πράσινα και κίτρινα που θα επιχειρήσουν να δουν πρώτες την καρό σημαία με τα ροζ πουά και το Tζάμπο το ελεφαντάκι. Οι οδηγοί ζεσταίνουν τις μηχανές τους και οι μηχανικοί κάνουν τους τελευταίους ελέγχους στο ψυγείο του αυτοκινήτου για να μην μείνουν από μπύρες. Στην πρώτη σειρά και στο κόκκινο αυτοκίνητο με τον αριθμό 7 ξεχωρίζει ο Ισπανός οδηγός Ερνέστο Βαλβέρδε, με μία απίστευτη αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια του, ή είναι προβληματισμένος ή προσπαθεί να θυμηθεί αν έκλεισε τον θερμοσίφωνα. Ο νέος οδηγός της κόκκινης ομάδας δείχνει να μην πιστεύει ούτε ο ίδιος την κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται το κόκκινο μονοθέσιο. Το “Mπαμπά μην τρέχεις” έχει ξεκολλήσει από το ταμπλό και ο “τεμπέλης” στο τιμόνι φαίνεται να κολλάει. O οδηγός δοκιμών Χοσέ Σεγκούρα τον είχε προειδοποιήσει για την αστάθεια που παρουσιάζει το αυτοκίνητο ειδικά όταν τρέχει σε πίστες εκτός ελληνικών συνόρων

Ακριβώς δίπλα του ο Ολλανδός οδηγός Χενκ Τεν Κάτε με μεγάλη εμπειρία σαν οδηγός δοκιμών στο παρελθόν σε αγγλικά και ισπανικά μονοθέσια έχει αναλάβει να οδηγήσει την πράσινη ομάδα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος των οδηγών αλλά και τον 16 κατασκευαστών άσχετα αν οι 29 συνιστούν Θρύλο. Μοναδική ελληνική εκπροσώπηση φέτος είναι από τον Γιώργο Δώνη στο κίτρινο μονοθέσιο με τον αριθμό 4-3-3 ο οποίος εργάζονταν στον Σταθμό Λαρίσης στον ΟΣΕ και αργότερα στον ΗΣΑΠ, όμως απολύθηκε γιατί σταμάτησε στην Ομόνοια έναν συρμό που πήγαινε Κηφισιά και καταδικάστηκε για παρακώλυση συγκοινωνιών. Συμφώνησε με τους μηχανικούς φέτος το μονοθέσιο να καίει “μαζούτ” που είναι πιο οικονομικό αλλά αισθάνεται πιο τυχερός από τον προκάτοχό του καθώς είχε ακούσει ότι πέρυσι του είχαν δώσει ποδήλατο. Συνεχίζει ακόμα και λίγα λεπτά πριν την εκκίνηση να απολαμβάνει Coca Cola Zero φωνάζοντας…

“Θα τερματίσω πρώτος!! Το πρωτάθλημα όπως θα έπρεπε να είναι !!”

Ο αγώνας είναι έτοιμος να ξεκινήσει και στις εξέδρες διακρίνουμε τους κορυφαίους οδηγούς Μίκαελ Σουμάχερ και Ντούσαν Μπάγεβιτς οι οποίοι συζητάνε για τις υπόλοιπες συμμετοχές, 2 ντεσεβό (2CV), 3 κατσαριδάκια και μερικά “παπάκια” δύο από τα οποία φαίνονται μεγαλωμένα, με κομμένες εξατμίσεις και ιδιαίτερα επικίνδυνα. Σύμφωνα με πληροφορίες σε πηγαδάκι λίγο πριν μίλησαν με θαυμασμό για τα ηλεκτρονικά συστήματα του Ηρακλή τα οποία φέτος ανέλαβε ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος αλλά εξέφρασαν παράλληλα και τον προβληματισμό τους για τις διαστάσεις που μπορεί να πάρει η βιομηχανική κατασκοπεία μετά από αυτή την εξέλιξη. Και φέτος βέβαια θα παίξει ρόλο η στρατηγική των ομάδων, οι ικανότητες των πιλότων, αλλά και ο αλυτάρχης ο οποίος ανά πάσα στιγμή μπορεί να κάνει την εμφάνιση του στην πίστα και να επέμβει ώστε να εφαρμόζονται οι κανονισμοί, όπως έγινε και πέρυσι.

Καλή ποδοσφαιρική χρονιά να έχουμε.

Ξυπνάω σήμερα το πρωί και αισθάνομαι βαρύς, δυσκολεύομαι να σηκωθώ από το κρεβάτι και νιώθω έναν απίστευτο πονοκέφαλο. Μα τι έκανα χθες; Προσπαθώ να θυμηθώ αλλά είναι αδύνατον να επαναφέρω στην μνήμη μου οποιαδήποτε εικόνα από την προηγούμενη ημέρα. Πρέπει να είναι καλοκαίρι, σκέφτομαι κοιτώντας έξω από το παράθυρο. Ναι, ναι Αύγουστος είναι και είχα… είχα… τι είχα; Όχι δεν είχα…τι δεν είχα όμως; Κάτι δεν είχα, αλλά τι; Δεν είχα χρόνο; Δεν είχα λεφτά; Αυτά δεν τα είχα ποτέ… Δεν είχα…μμμ…α, ναι δεν είχα όρεξη για μπάλα, αλλά γιατί; Δεν μπορεί να μην είχα όρεξη για μπάλα, απίστευτο ακούγεται, οι ομάδες μας θα έπαιζαν στα προκριματικά ευρωπαϊκών κυπέλλων και θα ξεκινούσε και το πρωτάθλημα. Ναι, κάτι θυμάμαι τώρα, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός στο Champions League, ΑΕΚ και Άρης στο ΟΥΕΦΑ, ποδοσφαιρική πανδαισία, η χαρά του Έλληνα φιλάθλου να απολαμβάνει την νίκη της ομάδας του και τις ήττες των άλλων… ναι, ναι τώρα θυμάμαι…θυμάμαι…θυμάμαι…θυμάμαι; Όχι, δεν θυμάμαι!

Δεν γίνεται να παιδεύομαι άλλο γρήγορα στην κουζίνα που κρέμεται ένα ημερολόγιο να δώ. Να το! Αύγουστος! Δίκιο είχα, Αύγουστος είναι, αλλά μήπως έχω ξεχάσει να το αλλάξω; Κάτσε να ανοίξω την τηλεόραση να δω μήπως και θυμηθώ κι άλλα. Σε όλα τα κανάλια βλέπω άγνωστες φάτσες να παρουσιάζουν πρωινές εκπομπές και αναρωτιέμαι, που είναι ο Παπαδάκης; Που είναι ο Αυτιάς, ο Βερύκιος; Καλά, πόσα χρόνια κοιμάμαι, Αύγουστος είναι αλλά ποιας χρονιάς; Να, τώρα στις αθλητικές ειδήσεις θα μου λυθούν όλες οι απορίες…

Είδηση πρώτη: Με δύο ομάδες συνεχίζει η Ελλάδα στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις μετά τον αποκλεισμό του Άρη και της ΑΕΚ. Ο Παναθηναϊκός στο Champions League και ο Ολυμπιακός στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Πως;;; Αποκλείεται να είναι Αύγουστος! Είναι Δεκέμβριος! Τον Δεκέμβριο πήγαινε ο Ολυμπιακός στο ΟΥΕΦΑ, όχι τον Αύγουστο. Ωραία είμαι σε καλό δρόμο, πάμε παρακάτω…

Είδηση δεύτερη: Χαρούμενος δηλώνει ο Ριβάλντο στο Ουζμπεκιστάν και στην νέα του ομάδα.

Ο Ριβάλντο στο Ουζμπεκιστάν; Δεν είναι Δεκέμβριος είναι Ιανουάριος γιατί έχει μεταγραφές αλλά ποιας χρονιάς; 2009 μήπως ή 2010; Το καλοκαίρι του 2009 θα έφευγε ο Ριβάλντο από την ΑΕΚ.

Είδηση τρίτη: Ο Μιχάλης Κωνσταντίνου δήλωσε πως θα πετύχει πολλά γκολ με τον Ηρακλή.

Τώρα με τσάκισες! Ο Κωνσταντίνου ήταν στον Ηρακλή πριν από αρκετά χρόνια, μήπως ταξίδεψα πίσω στο χρόνο και όχι μπροστά; Μήπως ο Ριβάλντο είχε πάει στο Ουζαμπεκιστάν πριν έρθει στον Ολυμπιακό; Μήπως…

Δεν πρόλαβα να τελειώσω τις σκέψεις μου και ήρθε το τελειωτικό χτύπημα.

Είδηση τέταρτη: Επιστρέφει ο Δημήτρης Σαραβάκος στον Παναθηναϊκό…

ΕΛΕΟΣ!!! Δεν θα με τρελάνετε ρε εσείς!! Έσβησα την τηλεόραση και έπεσα ξανά για ύπνο ελπίζοντας όταν ξυπνήσω να παίζουν και πάλι έξι ομάδες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, να αγωνίζονται όλες στους ομίλους του Champions League και του ΟΥΕΦΑ και να απολαμβάνουμε ξανά σαν χώρα μία θέση στην πρώτη δεκάδα της Ευρώπης σε συλλογικό επίπεδο.

Μην βιαστείτε να με ξυπνήσετε έχουμε ακόμα πολλά χρόνια μέχρι τότε.