SPORT 24 - X-Ray

Ήταν Μάρτιος του 2004 και ο τελικός του Unibond Cheshire Senior Cup μεταξύ των ομάδων Witton Albion και Woodley Sports ήταν σε εξέλιξη όταν ένας φίλαθλος και μάλιστα γυμνός εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο του Altrincham Moss Lane τρέχοντας προς την μπάλα. Ο αστυνομικός αλλά και ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής της Witton Albion, Brian Pritchard, σταματά βίαια τον φίλαθλο και βοηθά στην σύλληψη του, από την ασφάλεια του γηπέδου. Ο ίδιος όμως δέχεται κόκκινη κάρτα και αφήνει την ομάδα του με δέκα παίχτες με αποτέλεσμα η ομάδα του να χάσει τελικά το παιχνίδι με 2-1 στην παράταση. Η περιπέτεια όμως του 29άχρονου αρχηγού της Witton Albion δεν σταμάτησε εκεί καθώς κινδύνευσε και με τρεις αγωνιστικές τιμωρία από την ομοσπονδία για βίαιη συμπεριφορά εναντίον φιλάθλου.

Ένα μήνα νωρίτερα η Λέστερ αγωνίζεται με την Άστον Βίλλα όταν ένας οπαδός εισέρχεται στον αγωνιστικό χώρο και τρέχει μέχρι τον τερματοφύλακα της Λέστερ Ίαν Γουόκερ στολίζοντάς τον με διάφορα επίθετα και λέγοντάς του πως δεν είναι παίχτης επιπέδου Premiership. O Γουόκερ τον απωθεί βίαια και τον πετά κάτω μέχρι που η ασφάλεια έρχεται και τον συλλαμβάνει. Ο τερματοφύλακας της Λέστερ δεν τιμωρείται για τις πράξεις του από την ομοσπονδία ενώ ο εκπρόσωπος της Άντριαν Μπέβινγκτον δηλώνει ότι πρέπει οι οπαδοί να καταλάβουν ότι η είσοδος στον αγωνιστικό χώρο αποτελεί αδίκημα και ελπίζω ο εισβολέας να τιμωρηθεί με ισόβιο αποκλεισμό από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα.

Στον αγώνα μεταξύ της Λίβερπουλ και της Τσέλσι για το Τσάμπιονς Λίγκ το 2005 ο γνωστός Jimmy Jump μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο και ενώ τρέχει, ο Huth προσπαθεί να τον ανατρέψει βάζοντάς του τρικλοποδιά. Ο παίχτης της Τσέλσι δεν δέχθηκε κόκκινη κάρτα για την ενέργεια του.

Το απόγευμα του Σαββάτου ο Μπαστία αντίκρισε την κόκκινη κάρτα του διαιτητή επειδή εμπόδισε με τρικλοποδιά τον εισβολέα να συνεχίσει να περιφέρεται εντός του αγωνιστικού χώρου και βοήθησε στην σύλληψή του από την ασφάλεια του γηπέδου. Ο διαιτητής τήρησε το γράμμα του νόμου και απέβαλε τον Μπαστία κάτι που αμφιβάλω αν θα έκανε αν ο εισβολέας κυνηγούσε τον διαιτητή για τις αποφάσεις του, αντί να περιφέρεται αριστερά-δεξιά. Όταν κάποιος εισέρχεται στον αγωνιστικό χώρο, κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τις προθέσεις του. Όταν ο κανονισμός περιγράφει την βίαιη συμπεριφορά κάποιου παίχτη εναντίον ενός οπαδού σίγουρα δεν εννοεί την περίπτωση ο οπαδός να έχει εισβάλει στον αγωνιστικό χώρο.

Η αποβολή του Μπαστία δεν επηρέασε το αποτέλεσμα όμως φαντάζεστε τι θα γινόταν αν η αποβολή γινόταν δεκαπέντε λεπτά νωρίτερα και ο Παναθηναϊκός κέρδιζε, παίζοντας με παίχτη παραπάνω;

Το κακό προηγούμενο που δημιουργήθηκε τώρα από αυτό το γεγονός έχει δύο σκέλη. Το πρώτο σκέλος αφορά την συμπεριφορά πλέον των παιχτών σε ανάλογα περιστατικά. Ποιος παίχτης θα τολμήσει ξανά να αγγίξει οπαδό που έχει μπει στον αγωνιστικό χώρο, ακόμα κι αν κυνηγάει τον διαιτητή, τον επόπτη ή ακόμα και τον συμπαίκτη του; Το δεύτερο σκέλος αφορά όσους οπαδούς είδαν την ενέργεια αυτή και πλέον ποιος δεν έβαλε με το μυαλό του ότι στο μέλλον που θα θελήσει να βοηθήσει την ομάδα του, αρκεί να μπει στον αγωνιστικό χώρο και να προκαλέσει κάποιον από τους παίχτες της αντίπαλης ομάδας ώστε να επιδιώξει την αποβολή του.

Για τους τυπολάτρες θα ήθελα να αναφέρω ότι παρόμοια γεγονότα που συνδέονται με το συγκεκριμένο “γράμμα” του κανονισμού έχουμε δει στο παρελθόν στα ελληνικά γήπεδα να μένουν ατιμώρητα. Μετά την λήξη ενός αγώνα έχουν εισβάλει φίλαθλοι και προσπαθούν να προσεγγίσουν τους διαιτητές στον δρόμο για την φυσούνα. Οι παίχτες, συγκρατούν τους οπαδούς και τους απωθούν βίαια για να γλιτώσουν οι διαιτητές και να αποφύγει η ομάδα τους τα χειρότερα. Η πράξη τους αυτή εφόσον είναι βίαιη δεν πρέπει να τιμωρείται με κόκκινη κάρτα από την στιγμή που οι κανονισμοί συνεχίζουν να ισχύουν και μετά το σφύριγμα της λήξης;

Θέλετε να σας δώσω ένα άλλο παράδειγμα; Μπορεί να μην έχει συμβει όπως το προηγούμενο αλλά έχει ενδιαφέρον.

Ο επιθετικός έχει φύγει μόνος στην επίθεση και ενώ έχει περάσει τον τερματοφύλακα και προωθεί την μπάλα στα δίχτυα ένας οπαδός εισβάλει στον αγωνιστικό χώρο με σκοπό να εμποδίσει την επίτευξη του τέρματος. Για να μην εμποδίσει όμως ο οπαδός την μπάλα να περάσει την γραμμή (καθώς έχει δικαίωμα να το κάνει σαν ουδέτερο σημείο που θεωρείται βάση του κανονισμού, όπως τα δοκάρια, τα σημαιάκια του κόρνερ και το σώμα του διαιτητή) ο επιθετικός τον ανατρέπει βίαια. Το γκολ θα μπει και θα μετρήσει και ο παίχτης θα πάρει κόκκινη κάρτα.

Καλός ο κανονισμός και σαφώς πρέπει να τηρείται, αλλά και λίγο μυαλό παραπάνω στην εφαρμογή του, θα βοηθούσε περισσότερο το άθλημα.

Πάντως ο οπαδός που μπήκε στον αγωνιστικό χώρο του ΟΑΚΑ μπορεί να θεωρηθεί τυχερός ιδιαίτερα αν κρίνουμε από τα βίντεο που ακολουθούν και δείχνουν τι συνέβη σε ανάλογες περιπτώσεις σε χόκεϊ και ράγκμπι.

Έχοντας ολοκληρώσει το ένα τρίτο του φετινού πρωταθλήματος και με τον Ολυμπιακό να προηγείται, έχοντας προλάβει μάλιστα να χτίσει και διαφορά από τους συνδιεκδικητές του τίτλου, πολλοί είναι αυτοί που προσπάθησαν να εξηγήσουν τους λόγους που έχουν φέρει την ομάδα του Πειραιά σε αυτή την θέση χωρίς μάλιστα να παίζει εντυπωσιακό ποδόσφαιρο. Η δύναμη της έδρας, η καλή αμυντική λειτουργία, η ποιότητα των ποδοσφαιριστών του, οι αδυναμίες που παρουσιάζουν οι αντίπαλοι, είναι μερικά μόνο από αυτά που μπορεί να ευθύνονται για τους 26 βαθμούς συγκομιδή και την διαφορά των τεσσάρων ή επτά βαθμών από τους υπόλοιπους.

Αν κοιτάξουμε λίγο τα στατιστικά του Ολυμπιακού διαπιστώνουμε ότι τα δύο προηγούμενα χρόνια που κατέκτησε το πρωτάθλημα δέχονταν 23 γκολ το χρόνο σε τριάντα παιχνίδια του πρωταθλήματος, ένα νούμερο από το οποίο απέχει φέτος κατά πολύ. Σε έντεκα παιχνίδια έχει δεχθεί μόλις τρία γκολ από τα οποία τα δύο έχουν επιτευχθεί με πέναλτι ενώ η μόνη ομάδα που κατάφερε να νικήσει την άμυνα του με επιθετική ενέργεια είναι ο Άρης. Στο χθεσινό παιχνίδι με τον Ηρακλή, η ομάδα της Θεσσαλονίκης δεν κατάφερε ούτε εκείνη να σκοράρει αν και έπαιζε ένα ολόκληρο ημίχρονο με παίχτη παραπάνω λόγω της αποβολής του Χρήστου Πατσατζόγλου.

Είναι όμως τα στατιστικά ικανά να δώσουν φέτος το πρωτάθλημα στον Ολυμπιακό;

Με αυτή την λογική και με βάση τα περσινά νούμερα το πρωτάθλημα έπρεπε να το είχε κατακτήσει η ΑΕΚ. Είχε την καλύτερη επίθεση και την καλύτερη άμυνα αλλά δεν κατάφερε να σηκώσει κούπα, άρα τα νούμερα της στατιστικής δεν μπορούν να χρίσουν πρωταθλητές. Ο Σωκράτης Κόκκαλης σε δηλώσεις του πριν μερικές μέρες έτρεξε να προσγειώσει τους πάντες λέγοντας ότι το πρωτάθλημα δεν έχει τελειώσει ακόμα εξάλλου η διαφορά δεν είναι μεγάλη αν σκεφθεί κανείς ότι δεν έχουμε φθάσει ούτε στα μισά του πρωταθλήματος.

Εκτός όμως από τα αγωνιστικά θέματα τι ρόλο μπορεί να παίζουν και κάποιοι εξωαγωνιστικοί παράγοντες στην πορεία μιας ομάδας;

Ο Ολυμπιακός είναι η μόνη ομάδα από τους λεγόμενους μεγάλους του κέντρου που φαίνεται να μην αντιμετωπίζει καμία ίντριγκα. Είναι η ομάδα που κατά την διάρκεια της εβδομάδας το μόνο που μπορεί να τους απασχολεί είναι η προετοιμασία για το επόμενο παιχνίδι, οι απουσίες, οι τραυματισμοί και τίποτα παραπάνω. Πόσοι ασχολήθηκαν με τις κλήσεις σε απολογία των Ραούλ Μπράβο και Μήτρογλου από την διοίκηση και ποια είναι η τύχη των ανθρώπων που προσπαθούν με τις πράξεις τους να κλονίσουν το κλίμα και την ισορροπία στην ομάδα; Είτε μιλάμε για παίχτες, είτε για τεχνικό επιτελείο, είτε για οπαδούς. Αντίθετα σε Παναθηναϊκό και ΑΕΚ η ίντριγκα πολλές φορές παρουσιάζει πολύ περισσότερο ενδιαφέρον ακόμα και από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας.

Οι αλλαγές στο ρόστερ της ΑΕΚ το καλοκαίρι, οι δηλώσεις Νικολαϊδη περί αποχώρησης στο τέλος της περιόδου, η αποχώρηση Δώνη, η πρόσληψη Μπάγεβιτς, η στάση της Original, ποιος έχει χρόνο να ασχολείται και με τα αγωνιστικά θέματα; Ποιος παίχτης νιώθει σιγουριά στην ομάδα ώστε να συγκεντρωθεί αποκλειστικά και μόνο στην δουλειά του;

Στον Παναθηναϊκό από την άλλη παρά την επιτυχημένη αρχή της πολυμετοχικότητας δεν άργησαν να έρθουν και φέτος οι ίντριγκες. Οι διαρροές από τα αποδυτήρια στην αρχή, οι προστριβές για το αρχηγιλίκι, η θέση και οι ικανότητες του Αντωνίου στην ομάδα, οι δηλώσεις Αντωνιάδη για τους οπαδούς, η στάση του Γκούμα και πρόσφατα, ακόμα και ο εμπορικός διευθυντής της ΠΑΕ.

Όπως στο ανθρώπινο σώμα υπάρχει ο εγκέφαλος ο οποίος συντονίζει τις κινήσεις των άκρων και όλα λειτουργούν αρμονικά έτσι και στις ομάδες πρέπει τα “άκρα” να υπακούουν στις εντολές του “εγκεφάλου”. Το κακό όμως είναι ότι εδώ τα άκρα προσπαθούν να αναπτύξουν τρόπους ελέγχου του υπόλοιπου σώματος με αποτέλεσμα να υπάρχουν συγκρούσεις, οι κινήσεις να είναι ατσούμπαλες και ο εγκέφαλος κάθε τρεις και λίγο να προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη.

Καλή η πολυμετοχικότητα αλλά στην πράξη μπορεί να εφαρμοστεί από ανθρώπους που δεν έχουν καταλάβει τους ρόλους τους και όταν ο ένας προσπαθεί να καπελώσει τον άλλον σε όλα τα επίπεδα;

Αυτό το σχήμα διοίκησης χρειάζεται ανθρώπους που να έχουν αντιληφθεί την θέση και τα καθήκοντά τους και αμφιβάλω αν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι αυτή την στιγμή στις ομάδες της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού. Η ομάδα ξεκινάει από ψηλά και φθάνει μέχρι και το τελευταίο σκαλοπάτι της ιεραρχίας. Αν τα στελέχη δεν μπορούν να λειτουργήσουν σαν ομάδα, πως περιμένουν να λειτουργήσουν οι παίχτες; Ο καθένας από όσους εμπλέκονται, από τους μετόχους μέχρι και τον τελευταίο οπαδό, πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν για τις ίντριγκες που συνεχίζονται να αναπτύσσονται στις ομάδες τους και οι οποίες παίζουν το δικό τους ρόλο μικρό ή μεγάλο στην επίτευξη ή όχι των στόχων τους.

Γίνονται συναντήσεις από τους αρμόδιους φορείς, θεσπίζονται νόμοι, παίρνονται μέτρα, και ξαναγίνονται συναντήσεις και ξαναθεσπίζονται νόμοι και ξαναπαίρνονται μέτρα και οι προσπάθειες συνεχίζονται, με στόχο τι άλλο; να απαλειφθεί η βία από τα γήπεδα, οι οπαδοί να σταματήσουν τις ακραίες συμπεριφορές και πάνω σε όσους παραφέρονται ο νόμος είναι αμείλικτος και ο πέλεκυς πέφτει βαρύς. Αν ο οπαδός λοιπόν, που είναι κομπάρσος σε αυτό το έργο που παίζεται κάθε Κυριακή τιμωρείται με τόσο μεγάλη αυστηρότητα ποια είναι η τιμωρία που πρέπει να επιβάλλεται στους πρωταγωνιστές όταν αυτοί παραφέρονται;

Το όνομα του, Πάμπλο Γκάμπριελ Γκαρσία Περέζ. Τα ποδοσφαιρικά του διαπιστευτήρια δεν περιμέναμε να έρθει στην Superleague για να μας τα καταθέσει, τα γνωρίζαμε λίγο πολύ από την πλούσια καριέρα του σε Ιταλία αλλά κυρίως Ισπανία. Έχει αντιμετωπίσει ξανά στο παρελθόν τον Ολυμπιακό στο 2-1 της Βασίλισσας επί των ερυθρόλευκων στην Μαδρίτη το 2005 και έχει αγωνιστεί επίσης με την φανέλα της Μίλαν, της Θέλτα, της Οσασούνα, και άλλων ομάδων πριν αποφασίσει στα τριανταένα του χρόνια να συνεχίσει την καριέρα του στην Θεσσαλονίκη. Σίγουρα από παίχτες αυτής της κλάσης, αυτής της αξίας και με τόσο πλούσιο βιογραφικό δεν περιμένεις ενέργειες σαν κι αυτή που σημάδεψε το χθεσινό ντέρμπι μεταξύ του ΠΑΟΚ και του Ολυμπιακού.

Εξετάζοντας το παρελθόν του Γκαρσία βλέπουμε ότι μπορεί τα μαρκαρίσματά του ορισμένες φορές να έχουν περισσότερη “δύναμη” από ότι τα συνηθισμένα, μπορεί συχνά επίσης να δέχεται και κάρτες για αυτά, όμως δεν είναι ένας βρώμικος παίχτης που ενεργεί με απερισκεψία και χτυπά αντιπάλους εκτός φάσης και αυτό ίσως θα πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις για το αν πραγματικά προηγήθηκε κάτι, όπως ο ίδιος υποστήριξε. Σε καμία περίπτωση όμως, ότι κι αν προηγήθηκε, δεν αποτελεί άλλοθι ούτε για την συμπεριφορά του σε διάφορες φάσεις μέσα στο παιχνίδι, ούτε γα την απαράδεκτη και αντιαθλητική ενέργεια που έκανε εις βάρος του Ντιόγκο. Ενέργειες σαν κι αυτές θα πρέπει να τιμωρούνται από τον διαιτητή ή από τον αθλητικό δικαστή αλλά και από την ίδια την ομάδα στην οποία ανήκει ο ποδοσφαιριστής γιατί αν αποβάλλοταν ο Γκαρσία στο 42^ο λεπτό, θα εξανεμίζονταν ταυτόχρονα οι πιθανότητες να πάρει κάτι καλό ο ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη. Προς το παρόν ο παίχτης έχει τιμωρηθεί μόνο από την κοινή γνώμη, κι αυτό γιατί διαιτητής και επόπτης δεν είδαν τίποτα, όπως τίποτα δεν είχαν δει στην Κρήτη στο μαρκάρισμα του Μπαρκαουάν πάνω στον Μπελούτσι στην συνέχεια πρωτόδικα ο παίχτης τιμωρήθηκε με μία αγωνιστική την οποία δεν εξέτισε ποτέ καθώς αθωώθηκε από την δευτεροβάθμια επιτροπή εφέσεων της ΕΠΟ.

Τι γίνετε όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση; Μπορεί να παραπεμφθεί ο παίχτης; Ο κανονισμός αναφέρει ότι μόνο αν κάτι διαφύγει της προσοχής του διαιτητή (δεν το δει και δεν το τιμωρήσει) μπορεί να επέμβει ο αθλητικός δικαστής με βάση το βίντεο. Έτσι έγινε στην περίπτωση Γεωργιάδη πέρυσι όταν έκανε το αντιαθλητικό μαρκάρισμα στον Καράμπελα του Άρη, έτσι έγινε και στην περίπτωση Μπαρκαουάν φέτος. Στην συνέχεια η δευτεροβάθμια επιτροπή εξαφάνισε τις ποινές με το σκεπτικό ότι τελικά δεν διέλαθε της προσοχής του διαιτητή καθώς παρακολουθούσε την φάση και την άφησε να εξελιχθεί γιατί δεν διαπίστωσε παραβατική συμπεριφορά. Στην περίπτωση του Γκαρσία τα πράγματα είναι ακόμα δυσκολότερα γιατί στην φάση αυτή ο διαιτητής έδειξε την κίτρινη κάρτα στον Πάμπλο Γκαρσία, προφανώς βέβαια για την διένεξη με τον Ντουντού και όχι για το χτύπημα στον Ντιόγκο. Αν με αυτή τη κίτρινη κάρτα που δέχθηκε ο Γκαρσία θεωρηθεί ότι η φάση δεν διέφυγε από τον Κάκο (και αυτό θα εξαρτηθεί και από το τι έχει γράψει στο φύλλο αγώνος) τότε ο Γκαρσία δεν θα παραπεμφθεί και δεν θα δικαστεί για την απαράδεκτη ενέργεια του 42^ου λεπτού του αγώνα για την οποία αποθεώθηκε (από λίγους είναι η αλήθεια) οπαδούς του ΠΑΟΚ αργά χθες το βράδυ στο αεροδρόμιο Μακεδονία.

Αν σαν διοργανώτρια αρχή του κορυφαίου πρωταθλήματος της χώρας έχεις την απαίτηση από τους οπαδούς να συμπεριφέρονται κόσμια μέσα και έξω από τα γήπεδα, αν σαν πρόεδρος ή παράγοντας κατηγορείς ανεγκέφαλους για γεγονότα όπως αυτά που συνέβησαν στην Λάρισα, αν σαν κράτος εξαντλείς την αυστηρότητα σου σε έναν ή δύο οπαδούς που συνελήφθησαν με στόχο τον παραδειγματισμό των υπολοίπων, τιμωρώντας τους με ποινές χωρίς αναστολή, τότε τι πρέπει να κάνεις όταν ο ανεγκέφαλος είναι παίχτης, που μένει ατιμώρητος και βλέπεις ότι η ενέργεια του αποθεώνεται από μερίδα οπαδών ;

Καραγκιόζης, ο πρωταγωνιστής του Ελληνικού και Τουρκικού θεάτρου σκιών και στην συνέχεια ο λαϊκός ήρωας που περιέγραφε ιστορίες από την εποχή της τουρκοκρατίας. Ένας συμπαθής χαρακτήρας που υπακούει στις κινήσεις και παίρνει την φωνή, του εκάστοτε καραγκιοζοπαίχτη που βρίσκεται κρυμμένος πίσω από τον μπερντέ. Ο Καραγκιόζης, είναι o λαϊκός ήρωας το όνομά του οποίου στις μέρες μας συνδέθηκε με υποτιμητικό αλλά και υβριστικό χαρακτηρισμό. Στην περίπτωση όμως του Ντέμη Νικολαϊδη ούτε υβριστικός είναι, αλλά ούτε υποτιμητικός.

Ο Ντέμης Νικολαϊδης ήταν (και για τους περισσότερους συνεχίζει να είναι) ένα μοντέρνος λαϊκός ήρωας στα μάτια των οπαδών της ΑΕΚ. Ένας ήρωας που δέχθηκε να παίξει τον ρόλο του Καραγκιόζη δίνοντας την υπόσχεση στον καραγκιοζοπαίχτη ότι θα γεμίζουν οι πλατείες, σε κάθε παράστασή του. Στην πίσω πλευρά του μυαλού του ήταν ότι η αγάπη του κόσμου θα του δώσει κάποια στιγμή την δυνατότητα να αυτονομηθεί και να περιφέρεται στον μπερντέ χωρίς καμία βοήθεια, με μεγάλο του όνειρο κάποτε να μπορέσει να κάνει αυτό που δεν έκανε ποτέ σαν παίχτης, να μπει στο Σαράϊ και να πάρει την θέση του Βεζύρη. Τα πράγματα όμως δεν ήρθαν όπως τα περίμενε. Έφθασε στο σημείο να τον δέρνει ακόμα και ο Χατζηαβάτης και τα γιουχαΐσματα από την πλατεία ήταν αυτά που τον έκαναν να παραιτηθεί, καθώς κανένας “λαϊκός ήρωας” δεν μπορεί να σταθεί στον μπερντέ χωρίς την αποδοχή του κοινού. Ο καραγκιοζοπαίχτης πλέον βρίσκεται στην διαδικασία αναζήτησης νέου Καραγκιόζη, αλλά στην παρούσα φάση δύσκολα θα βρει.

Ο παλαίμαχος άσσος και πρώην πρόεδρος της ΑΕΚ Λάκης Νικολάου μιλώντας πριν μερικές μέρες στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 984, καυτηρίασε αυτή ακριβώς την τακτική του Καραγκιόζη που ακολουθούν στην ΑΕΚ. Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι το μοντέλο διοίκησης είναι λανθασμένο και πως ένας από τους επενδυτές πρέπει να πάρει την θέση του προέδρου, ίσως αυτός που έβαλε τα περισσότερα χρήματα και στην συνέχεια η ομάδα να στελεχωθεί σε χαμηλότερα επίπεδα με άτομα που έχουν διοικητικές και τεχνικές ικανότητες. Έκανε λόγο για παλαίμαχους όπως ο Στέλιος Μανωλάς, ο Θωμάς Μαύρος και ο Μίμης Παπαιωάννου οι οποίοι μπορούν να αναλάβουν την οργάνωση του ποδοσφαιρικού τμήματος, από άλλα όμως πόστα και όχι από την θέση του προέδρου.

Στην Ελλάδα, που οι μισοί έλληνες είναι πρόεδροι, είναι δυνατόν να μην μπορεί να βρεθεί και ένας πρόεδρος για την ΑΕΚ; Το να τοποθετηθεί όμως κάποιος κοινής αποδοχής, από οπαδούς και επενδυτές, στην θέση του προέδρου, όταν θα ξέρουν όλοι ότι οι αρμοδιότητές του θα είναι περιορισμένες και οι κινήσεις του θα ελέγχονται και πάλι από τους γνωστούς καραγκιοζοπαίχτες σε τι θα ωφελήσει; Ποιος θα παίρνει στα σοβαρά αυτόν τον πρόεδρο; Ποιος είναι αυτός που θα προσπαθήσει να τα καταφέρει εκεί που ο Νικολαϊδης, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, απέτυχε σε κάποια κομμάτια του έργου του. Στην ΑΕΚ δεν λείπει ούτε σέντερ μπάκ, ούτε χαφ, ούτε επιθετικός, ούτε προπονητής, στην ΑΕΚ πρώτα από όλα λείπει ο ηγέτης, αυτός που θα εμπνεύσει, θα πείσει, θα πιέσει, θα φοβίσει και θα προασπίσει τα συμφέροντα της ομάδας, όχι μόνο γιατί την αγαπά ή γιατί του είπαν να το κάνει, αλλά γιατί προασπίζοντας τα συμφέροντα της ομάδας, προασπίζει στην ουσία τα δικά του. Όσο λοιπόν αυτός ο ηγέτης συνεχίζει να απουσιάζει από την ΑΕΚ τόσο ο Μπαρμπα Γιώργος θα συνεχίσει να αποκαλεί “ζαγάρ” τον εκάστοτε Καραγκιόζη, ο Βεληγκέκας θα συνεχίσει να τον δέρνει, ο “κόκκινος” Βεζύρης θα συνεχίσει να ζει στο παλάτι και οι οπαδοί κάθε χρόνο θα συνεχίσουν να μονολογούν “θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε”.

Το χθεσινό ντέρμπι μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού συνεχίζει να κυριαρχεί στην ειδησεογραφία ακόμα κι αν δεν αντέχει σε κριτική. Όσοι όμως από εσάς νομίζετε ότι τα περισσότερα φάουλ χθες, έγιναν στον αγωνιστικό χώρο του ΟΑΚΑ κάνετε λάθος. Τα περισσότερα φάουλ και με διαφορά έγιναν στην αθλητική εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης “Αθλητική Κυριακή”. Όσο κι αν προσπάθησαν οι Καραγκούνης και Ντιόγκο με τις βουτιές τους να τους συναγωνιστούν δεν τα κατάφεραν.

Όλα ξεκίνησαν από έναν άστοχο σχολιασμό του Βασίλη Κωνσταντίνου για την διαιτησία του αγώνα ΠΑΟΚ – Πανιώνιος όπου ούτε λίγο, ούτε πολύ, άφησε υπαινιγμό για ευνοϊκή διαιτησία υπέρ του ΠΑΟΚ λόγο “οικογενειακών”, όπως είπε, σχέσεων. Το σχόλιο αυτό προσπάθησαν όλοι στην συνέχεια να το σκεπάσουν όπως η γάτα σκεπάζει τις ακαθαρσίες της αλλά η διοίκηση του ΠΑΟΚ δεν το άφησε να περάσει έτσι και εξέδωσε ανακοίνωση και στην συνέχεια ο εκπρόσωπος τύπου έκανε τηλεφωνική παρέμβαση στην εκπομπή καυτηριάζοντας την στάση της εκπομπής απέναντί στον ΠΑΟΚ και έχει και χίλια δίκια. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως όταν “χάνεται” η μπάλα από την μία πλευρά “χάνεται” στην συνέχεια και από την άλλη.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά.

Φάουλ του Βασίλη Κωνσταντίνου ο οποίος ακόμα κι αν το έκανε αστειευόμενος δεν μπορεί να συνδέει την παρουσία του Χριστόδουλου Γκαγκάτση στην θέση του Γενικού Διευθυντή της ΠΑΕ, με τον πρόεδρο της ΕΠO, πρώην νομικό σύμβουλο του ΠΑΟΚ, κουμπάρο του Θοδωρή Ζαγοράκη και πατέρα του, Βασίλη Γκαγκάτση.

Φάουλ και μάλιστα αντιαθλητικό και για απ’ευθείας κόκκινη η χαλαρότητα που επέδειξαν οι δημοσιογράφοι στην άστοχη τοποθέτηση του Βασίλη Κωνσταντίνου. Αν τον είχαν επαναφέρει στην τάξη άμεσα δεν θα υπήρχε θέμα.

Φάουλ του δημοσιογράφου της Θεσσαλονίκης ο οποίος προφασιζόμενος ότι δεν έχει επιστροφή και δεν ακούει, προσπάθησε να περάσει με το “έτσι θέλω” την ανακοίνωση του ΠΑΟΚ όταν έγινε η σύνδεση με Θεσσαλονίκη.

Φάουλ του Παύλου Παπαδημητρίου ο οποίος προσπαθεί να σταματήσει τον συνάδελφό του από την Θεσσαλονίκη με τρόπο απαράδεκτο, λες και θα αποκάλυπτε κάποιο κρατικό μυστικό.

Φάουλ του αρχισυντάκτη της εκπομπής ο οποίος μετέφερε την τηλεφωνική επικοινωνία με τον εκπρόσωπο του ΠΑΟΚ στις 02:15 ώστε να τον ακούσουν όσο το δυνατόν λιγότεροι.

Φάουλ των υπευθύνων του ΠΑΟΚ και των οπαδών που κάθε φορά που συμβαίνει κάτι, φταίει όλη η Αθήνα ακόμα και τα μάρμαρα του Παρθενώνα.

Φάουλ όσων διαμαρτύρονται, που μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις θυμούνται τα 8,5 ευρώ που πληρώνουν στην ΕΡΤ από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ.

Τόσα φάουλ σε μια και μόνο βραδιά τινάζουν την στατιστική και τα νεύρα μας στον αέρα.

Ο Βασίλης Κωνσταντίνου είναι αλήθεια ότι υπέπεσε σε ένα πολύ σοβαρό λάθος, καθώς όπως το ίδιο εύκολα συνδέει ο ίδιος “οικογενειακά” τον ΠΑΟΚ με τον Βασίλη Γκαγκάτση, το ίδιο επιχειρηματικά μπορεί να συνδέσει οποιοσδήποτε την ομάδα του με τον ΠΑΟΚ, με συνδετικό κρίκο την γνωστή χορηγία Βγενόπουλου. Δυστυχώς η γνωστή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης προσπαθώντας να περάσει ένα πιο χαλαρό, ένα πιο παρεϊστικο ύφος και να προσθέσει νούμερα τηλεθέασης (κάτι που έχει καταφέρει) συχνά χάνει το μέτρο με αποτέλεσμα να καταντάει οπαδική εκπομπή των τριών μεγάλων Αθήνας και Πειραιά, σε τοπικό τηλεοπτικό κανάλι.

Από την άλλη πλευρά αυτή η τάση να γενικεύονται τα πράγματα και να φταίει η Αθήνα για όλα τα δεινά της συμπρωτεύουσας καταντάει εκνευριστική. Δεν είναι νέο το φαινόμενο και κανονικά θα έπρεπε να μας αφήνει παγερά αδιάφορους, όμως το να ακούς να παραπονούνται στην Θεσσαλονίκη για την κρατική τηλεόραση όταν είναι η μοναδική περιοχή της χώρας που διαθέτει δικό της κρατικό κανάλι (ΕΤ3) είναι τουλάχιστον αστείο. Τι να πει η Κρήτη, η Πελοπόννησος, η Θεσσαλία και τα νησιά που μέχρι πριν μερικά χρόνια ούτε καν έβλεπαν τα κρατικά κανάλια που πλήρωναν λόγο ελλιπούς κάλυψης, ενώ το τελευταίο κόλπο της κρατικής ΕΤ3 ήταν να πείσει Δήμους και Νομαρχίες της περιφέρειας να της “χαρίσουν” χώρους και χρήματα για να καλύπτουν δημοσιογραφικά την περιφέρεια και να προβάλλουν τις περιοχές τους και από τότε που τα πήραν “μην τον είδατε τον Παναή”

Η διαιτησία στον αγώνα της Θεσσαλονίκης μπορεί να ήταν κάκιστη αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ευθύνεται ο ΠΑΟΚ και οι “οικογενειακές” του σχέσεις. Αν αρχίσουμε να σηκώνουμε μία μία τις πέτρες με τις κακές διαιτησίες στην Ελλάδα, να είστε σίγουροι ότι δεν θα βρούμε τον ΠΑΟΚ από κάτω, άλλους θα βρούμε, αλλά αυτά προφανώς έντεχνα διαφεύγουν από τους κυρίους Κωνσταντίνου, Μίχο, Κωστή, Παπαδημητρίου οι οποίοι αν και γνωρίζουν πολύ καλά το γενεαλογικό δέντρο των ομάδων της Αθήνας δεν κάνουν ποτέ αναφορές στον Πατέρα, τον Θείο, τον καπετάνιο, τον σωφέρ και τους λοιπούς πρωταγωνιστές που μονοπωλούν το ελληνικό ποδόσφαιρο δεκαετίες ολόκληρες.

Υ.Γ. Χθες, δεν θα ήθελα να είμαι ούτε ψύλλος στον κόρφο της τηλεφωνήτριας στην ΕΡΤ

Ακολουθούν τα σχετικά βίντεο, μία ευγενική χορηγία του Γιάννη

Αν ήταν μαθητές θα ήταν το σημαντικότερο διαγώνισμα του τριμήνου, αν ήταν στρατιώτες θα ήταν η άσκηση Παρμενίων, αν ήταν δημοσιογράφοι του Mega θα ήταν η κάλυψη των εκλογών και αν ήταν δημοσιογράφοι του Star θα ήταν η κάλυψη της συναυλίας της Madonna. Είναι όμως ποδοσφαιριστές και αυτό είναι το ντέρμπι των αιωνίων, το ματς που θα παρακολουθήσουν εκατομμύρια οπαδοί και θα συζητηθεί περισσότερο από όλα το Σαββατοκύριακο. Τα μαγικά χαρτάκια έχουν εξαντληθεί και αρκετοί σκάουτερ θα πάρουν την θέση τους στα επίσημα για να παρακολουθήσουν πιθανούς “στόχους” των ομάδων τους. Ο απόηχος του αγώνα θα διαρκέσει τουλάχιστον μία εβδομάδα και το διαιτητικό τρίο απεύχεται να ευθύνονται οι ίδιοι γι’αυτό. Το record θα είναι μόνιμα αναμμένο σε όλων των ειδών τις κάμερες, από τις πιο επαγγελματικές του κρατικού καναλιού μέχρι τις κάμερες των κινητών στις εξέδρες και το dailymotion με το youtube θα γεμίσουν με βίντεο του αγώνα τραβηγμένα από χίλιες δυο οπτικές γωνίες. Το internet θα γεμίσει από άρθρα, φωτογραφίες, κριτικές και τα forum θα πάρουν φωτιά δοκιμάζοντας τις αντοχές των server. Για όλους τους παραπάνω λόγους και για χιλιάδες άλλους που εύκολα μπορείτε να σκεφθείτε θα μου επιτρέψει ο Ερνέστο Βαλβέρδε να διαφωνήσω με τα λεγόμενα του.

“ Ένα παιχνίδι είναι, όπως όλα τα άλλα και τρεις βαθμοί” είπε ο Ισπανός τεχνικός και απορώ αν το πιστεύει ή αν απλά το είπε για να αποβάλει το άγχος από τον εαυτό του και τους ποδοσφαιριστές. Ακόμα και με την λογική του Βαλβέρδε να το σκεφτούμε το παιχνίδι Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός δεν είναι απλά τρεις βαθμοί, είναι από τα παιχνίδια που οι βαθμοί θεωρούνται έξι. Τρεις που παίρνεις για την νίκη και τρεις που κόβεις από τον έτερο διεκδικητή του τίτλου. Όμως, ειλικρινά τώρα, ποιος νοιάζεται για τους τρεις βαθμούς της νίκης; Ποιος θεωρεί ότι το 1-0 είναι το ίδιο με το 4-0 επειδή και τα δύο σκορ σου δίνουν τρεις βαθμούς. Στο μυαλό των οπαδών και των δύο ομάδων είναι ο διασυρμός του αντιπάλου, μια καθαρή νίκη με ευρύ σκορ και χωρίς διαιτητικά λάθη. Ένα παιχνίδι που θα αναγκάσει τον αντίπαλο να υποκλιθεί στην ανωτερότητα του νικητή χωρίς δικαιολογίες και υπεκφυγές.

Ποια όμως από τις δύο ομάδες χρωστάει περισσότερο να ξεδιψάσει τους οπαδούς της με μία τέτοια νίκη; Μετά το περσινό 4-0 στο κύπελλο, ξεκίνησε μία νέα εποχή στον Παναθηναϊκό με την είσοδο νέων μετόχων και με ακριβές μεταγραφές το καλοκαίρι. Εύκολα λοιπόν γίνεται αντιληπτό ότι η ομάδα που χρειάζεται περισσότερο μία χορταστική από πλευράς θεάματος και από πλευράς σκορ νίκη, για να δείξει ότι η εικόνα της Τρίτης δεν ήταν μαγική αλλά πραγματική, είναι ο Παναθηναϊκός. Αν στις παραπάνω προσδοκίες, προσθέσουμε και την ανάγκη για βαθμούς, καθώς μία ήττα θα τον φέρει αρκετά πίσω από την κορυφή, υποθέτω ότι το άγχος δεν πρέπει να το έχει ο Βαλβέρδε, ούτε οι παίχτες του Ολυμπιακού αλλά ο Τεν Κάτε και οι παίχτες του, ειδικά αυτοί που έβγαλαν μάτια στην μεγαλειώδη νίκη επί της Βέρντερ. Αν υπάρχει ένα παιχνίδι για τον Παναθηναϊκό που ΠΡΕΠΕΙ να κερδίσει είναι αυτό καθώς οι συνθήκες φαίνονται ιδανικές. Νίκη με Πανιώνιο και Βέρντερ, γεμάτο γήπεδο, ηθικό στα ύψη και ο αντίπαλος με προβλήματα τραυματισμών όπου σε κάποια από αυτά δύσκολα θα αντεπεξέλθει. Αν η νίκη για τον Παναθηναϊκό δεν έρθει ούτε τώρα, πότε θα έρθει;

Από την άλλη πλευρά ο Ολυμπιακός είχε μία ολόκληρη εβδομάδα να προετοιμαστεί καθώς δεν αγωνίστηκε στο UEFA και είχε και την τύχη να παρακολουθήσει τον αντίπαλό του να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο λίγες μόλις μέρες πριν τον αντιμετωπίσει. Τα προβλήματα στην σύνθεση της ενδεκάδας πολλά, παίχτες που προέρχονται από τραυματισμούς και ερωτηματικά για τον τρόπο παιχνιδιού που θα επιλέξει ο Ισπανός. Αν πάρουμε σαν δεδομένο ότι η αχίλλειος πτέρνα των πρασίνων είναι η άμυνα και ο ασταθής Γκαλίνοβιτς, τότε ένα παθητικό σύστημα που θα δίνει γήπεδο, στην ουσία ίσως διευκολύνει το έργο του Παναθηναϊκού και θα απελευθερώσει τον Ζιλμπέρτο Σίλβα ο οποίος θα χρησιμοποιήσει ανεβαίνοντας, τους χώρους που θα του δοθούν. Μεγάλο όπλο των ερυθρόλευκων είναι οι αντεπιθέσεις και οι στημένες φάσεις όμως αρκούν για να πάρει την νίκη μέσα στο ΟΑΚΑ και πόσες άραγε τέτοιες ευκαιρίες θα του δοθούν; Οι εμφανίσεις του Ολυμπιακού στα εκτός έδρας παιχνίδια είναι απογοητευτικές και αν επαναλάβει άλλη μία τέτοια εμφάνιση στο ντέρμπι και διασυρθεί τότε η απώλεια για τον Ολυμπιακό μπορεί να είναι απλά τρεις βαθμοί, όπως είπε ο Ερνέστο Βαλβέρδε, όμως για τον Ίσπανο ίσως είναι κάτι παραπάνω.

Χριστός Ανέστη! Κυριακή του Πάσχα 19 Απριλίου 2009 και τα ήθη και έθιμα τηρούνται σε όλη την επικράτεια. Το σούβλισμα του οβελία, το τσούγκρισμα των αυγών και η μεταγραφολογία έχουν την τιμητική τους μόλις μία εβδομάδα πριν την ολοκλήρωση της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος της Superleague. Η μάχη για την κατάκτηση της πρώτης θέσης συνεχίζεται με την τελευταία αγωνιστική την επόμενη Κυριακή να αναδεικνύει τον πρωταθλητή 2008-2009. Στις πρώτες θέσεις συνωστίζονται ούτε λίγο ούτε πολύ 6 ομάδες με τον Ολυμπιακό να ισοβαθμεί στην κορυφή με τον Παναθηναϊκό, τον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ να ακολουθούν ένα βαθμό πίσω τους και τον Πανιώνιο με τον Άρη να διατηρούν μαθηματικές ελπίδες για την κατάκτηση του πρωταθλήματος μιας και ισοβαθμούν στην τρίτη θέση με δύο βαθμούς διαφορά από τους πρωτοπόρους.

Χθες, με την ευκαιρία της διακοπής του πρωταθλήματος ο πρόεδρος του Ολυμπιακού Σωκράτης Κόκκαλης δεξιώθηκε στο κότερο του το ποδοσφαιρικό τμήμα στέλνοντας μήνυμα ενότητας και ζητώντας από τους παίχτες ένα ακόμη πρωτάθλημα. Ο πρώην προπονητής του Ολυμπιακού Ερνέστο Βαλβέρδε με δηλώσεις του στον ελληνικό τύπο ευχήθηκε καλή επιτυχία στην ομάδα και δήλωσε πανευτυχείς που έστω και αργά θα συνεργαστεί με τον Ριβάλντο ο οποίος έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην απόφαση του να υπογράψει στην νέα του ομάδα. Ο Ριβάλντο την περασμένη εβδομάδα έγινε ξανά πατέρας αποκτώντας αυτή την φορά τρίδυμα και αφήνοντας άφωνη όλη την Ευρώπη με τις ικανότητες του στο “σκοράρισμα” ακόμα και στο Ουζμπεκιστάν.

Στον Παναθηναϊκό οι μεγαλομέτοχοι της ομάδας συναντήθηκαν σήμερα για να εορτάσουν όλοι μαζί την μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης. Ο Νίκος Πατέρας έφερε το κατσίκι, ο Ανδρέας Βγενόπουλος έφερε τα συνοδευτικά, ο Θανάσης και ο Παύλος Γιαννακόπουλος έφεραν τα κάρβουνα και το κρασί και ο Γιάννης Βαρδινογιάννης έφερε τους φίλους του. Στην κουβέντα που έγινε μετά το ψήσιμο εκφράστηκε η ανησυχία από όλους για το τελευταίο παιχνίδι της ομάδας με αντίπαλο τον ΟΦΗ καθώς τυχόν απώλεια βαθμών θα σημάνει και την απώλεια του πρωταθλήματος. Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης τους καθησύχασε καθώς έχει βάλει σε εφαρμογή το σχέδιο με την κωδική ονομασία ΦΑ.ΒΑ. το οποίο ολοκληρώνεται με ένα ιδιωτικό τζετ να απογειώνεται το βράδυ από το Ηράκλειο με προορισμό την Βραζιλία.

Στην ΑΕΚ η αντίστροφη μέτρηση για την τελική απόφαση του Ντέμη Νικολαϊδη έχει αρχίσει, όμως όλων το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην κατάκτηση των τριών βαθμών της νίκης στην τελευταία αγωνιστική με αντίπαλο τον Εργοτέλη με την ελπίδα ότι Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός θα στραβοπατήσουν στην Φυλή και στο ΟΑΚΑ αντίστοιχα. Θέλω να προσφέρω κι εγώ κάτι στην ΑΕΚ, δήλωσε ο Γιώργος Δώνης, η νίκη επί του Ολυμπιακού είναι ο στόχος μας και μπορούμε να την πετύχουμε ώστε να φύγουμε από την Superleague με το κεφάλι ψηλά και να προσφέρω παράλληλα στην ΑΕΚ την ευκαιρία να πάρει το πρωτάθλημα.

Η Θεσσαλονίκη είναι στο “πόδι”, ο ΠΑΟΚ είναι πολύ κοντά στην κατάκτηση του τίτλου και ο Θοδωρής Ζαγοράκης κάνει μαθήματα επικοινωνίας σε κορυφαία στελέχη της διοίκησης. Πως θα στηθούν στην τηλεόραση αν η ομάδα πάρει τον τίτλο, πως θα κάνουν δηλώσεις στους δημοσιογράφους και πως θα χαμογελούν στους φωτογράφους. Το μάθημα συνεχίστηκε στους παίχτες για τον τρόπο που θα σηκώνουν το βαρύτιμο τρόπαιο όταν έρθει η ώρα. Μοίρασε δωρεάν σε όλους την φωτογραφία και το βίντεο που σηκώνει το Euro ώστε να παραδειγματιστούν από την τεχνική του και να μην υπάρξει κανένα ατύχημα κατά την διάρκεια της απονομής ενώ στα πλαίσια της ενισχυτικής διδασκαλίας σεμινάρια με τίτλο “μην σου φύγει το καπάκι” παρέδωσε ο Πρέντρακ Τζόρτζεβιτς . Την ίδια ώρα που ο “καραφλός πράκτωρ” της TV και του ραδιοφώνου στην Θεσσαλονίκη κρατώντας ένα παλιό πρωτοσέλιδο έχει πάθει αμόκ, βγάζει αφρούς απ΄το στόμα και έχουν πέσει πάνω του οι συνεργάτες του να τον συνεφέρουν. Μέσα σε έκσταση υπόσχεται μία λαμπάδα ίσα με τον Κούδα στον Άγιο Δημήτριο αν δει το κύπελλο να περνάει τα Τέμπη.

Στο αντίπαλο στρατόπεδο δεν φαίνεται να ασχολούνται με τον τίτλο καθώς οι πιθανότητες να γκελάρουν όλοι οι άλλοι είναι μάλλον μηδαμινές. Μετά όμως από αρκετούς μήνες οι κινήσεις του Λάμπρου Σκόρδα φαίνεται επιτέλους να πιάνουν τόπο. Όλη την προηγούμενη χρονιά οι παίχτες παρακολουθούσαν εντατικά μαθήματα ελληνικών στα πλαίσια του εξελληνισμού της ομάδας. Το πρόγραμμα το οποίο επέβαλε ο Λάμπρος Σκόρδας περιελάμβανε καθημερινά 6άωρα μαθήματα ελληνικής γλώσσας, ελληνικούς χορούς με παραδοσιακές φορεσιές, παίξιμο κομπολογιού, ρούφηγμα φραπέ σε τρεις ώρες και αποστολή SMS με δεμένα χέρια. Επίσης διαγωνισμούς τσάμικου, ζεϊμπέκικου με ένα μανίκι και για τις γυναίκες των ποδοσφαιριστών αργαλειό, πλέξιμο και μάσημα τσίχλας. Προς το παρόν η πρόταση για προσηλυτισμό των παιχτών στην Ορθοδοξία του Μητροπολίτη Άνθιμου φαίνεται να έχει απορριφθεί από την διοίκηση.

Μία εβδομάδα έξω έπεσε η μηχανή του χρόνου, στόχος μας ήταν να δούμε τον πρωταθλητή αλλά αν τον αποκαλύπταμε, το πρωτάθλημα θα έχανε το ενδιαφέρον του, άρα υπομονή μέχρι τις 26 Απριλίου.

Ο μπακάλης δεν δίνει με πίστωση, ο μανάβης δεν δίνει με πίστωση, ο χασάπης δεν δίνει με πίστωση ούτε ο περιπτεράς δίνει με πίστωση εμένα όμως γιατί όλοι μου ζητούν να τους δώσω πίστωση;

Η νέα μόδα στο ελληνικό ποδόσφαιρο λέγεται “πίστωση”, πίστωση χρόνου συγκεκριμένα. Ο Τεν Κάτε θέλει πίστωση, ο Βαλβέρδε θέλει πίστωση, ο Δώνης θέλει πίστωση, εμείς όμως κύριοι πότε θα πληρωθούμε; Μην βιαστείτε να μου απαντήσετε τον Μάιο γιατί δεν είναι το θέμα μας ποιος θα πάρει τον τίτλο, θέμα μας είναι η ποιότητα του προϊόντος που λέγεται ποδόσφαιρο και που έχουν και το θράσος να θέλουν να το πουλήσουν ως τηλεοπτικό προϊόν για 150 εκατομμύρια. Οι ομάδες δεν αποδίδουν σύμφωνα με τις δυνατότητες τους και αναρωτιέμαι τι πίστωση χρόνου χρειάζεσαι για να καταλάβεις ότι ο Γκαλέτι είναι παίχτης ενδεκάδας και παίζει δεξιά ή ότι ο Βύντρα αν δεν αποδίδει τα αναμενόμενα πρέπει να κάθεται στον πάγκο ή στην εξέδρα.

Η θεωρία συνομωσίας λέει ότι για να αποκτήσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον το προϊόν πρέπει το πρωτάθλημα να γίνει πιο ανταγωνιστικό, να μπορεί δηλαδή ο Έργοτέλης να κάνει παρέλαση στο ΟΑΚΑ και ο Θρασύβουλος να γυρίζει παιχνίδια στα οποία χάνει με 0-3. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να μικρύνουν οι αποστάσεις και από πρωτάθλημα τριών ταχυτήτων να γίνει πρωτάθλημα δύο ταχυτήτων, κάτι που φέτος φαίνεται να επιτυγχάνεται. Οι μικροί έγιναν μεγαλύτεροι και οι μεγάλοι, που παίζουν σε Τσάμπιονς Λίγκ και ΟΥΕΦΑ, γίνονται με το “έτσι θέλω” μικρότεροι με αποτέλεσμα να μειώνονται και οι παρουσίες των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα. Οι εποχές των έξι ομάδων στην Ευρώπη δεν θα ξανάρθει ποτέ γιατί απλά το πρωτάθλημά μας δεν μπορεί να τις δικαιολογήσει και όλα αυτά που ακούμε για πίστωση χρόνου είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Στην πλάτη του κάθε Τεν Κάτε, Βαλβέρδε και Δώνη παίζονται παιχνίδια πέρα από κάθε φαντασία αλλά προσέξτε δεν τα λέω εγώ αυτά, τα λέει η θεωρία συνωμοσίας που ανέφερα νωρίτερα.

Στην Ελλάδα που “γέννησε” την μυθολογία οι θεωρίες συνομωσίας και οι μυθοπλασίες έχουν την τιμητική τους. Ιστορίες με τέρατα που έχουν συμφέροντα και με μάγους που μεταμορφώνουν ομάδες κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, από forum σε forum και από email σε email. Τι συμπεράσματα όμως μπορεί κάποιος να βγάλει όταν ο Τεν Κάτε λέει στους παίχτες του “αν θέλετε να παραιτηθώ να μου το πείτε” (οι παίχτες θέλουν να “φάνε” τον Τεν Κάτε;) και όταν το μόνιμο πρωτοσέλιδο μετά από γκέλα του Παναθηναϊκού είναι ο Μπάγεβιτς (με το ζόρι παντρειά;). Τι συμπέρασμα βγάζετε επίσης όταν ο Ολυμπιακός αποκλείεται από το Τσάμπιονς Λιγκ, ιδρώνει να κερδίσει τον Διαγόρα, παρουσιάζει ένα τραγικό αγωνιστικό πρόσωπο και ο πρόεδρος του πηγαινοέρχεται στις προπονήσεις για να βάλει τον Βαλβέρδε κάτω από το πετραχήλι και να του δώσει άφεση αμαρτιών για όλα.

Που είναι ο Βγενόπουλος που με ανδρεία σήκωσε το λάβαρο της επανάστασης πριν μερικούς μήνες; Που είναι ο Κόκκαλης που κατέβαινε στο Ρέντη και έτρεμαν μέχρι την Καλλιθέα; Μήπως να τις ξεχάσουμε αυτές τις εποχές και να συμβιβαστούμε με την νέα τάξη πραγμάτων που διαμορφώνεται στο ελληνικό ποδόσφαιρο;

Οι πρόεδροι δίνουν πίστωση σε προπονητές και παίχτες και οι οπαδοί κάνουν το ίδιο χωρίς όμως να μπορούν να καταλάβουν γιατί αυτή η πίστωση δεν δόθηκε και στο παρελθόν σε ανθρώπους που ίσως να την άξιζαν περισσότερο. Ο Βαλβέρδε θα συνεχίσει να αλλάζει θέση στον Γκαλέτι, μια δεξιά, μια αριστερά, μια στον πάγκο. Ο Τεν Κάτε θα συνεχίσει να παίζει με διαφορετική ενδεκάδα σε κάθε αγώνα (μέχρι να καταλάβει ποιοι θέλουν να τον φάνε) και ο Δώνης θα συνεχίσει να κοιτάζει τον πάγκο και να μην ξέρει ποιον να βάλει. Οι γκέλες θα συνεχιστούν για τις ομάδες που ενώ έχουν τις δυνατότητες να καθαρίζουν κάποια παιχνίδια εύκολα, βάζουν τρικλοποδιές στον εαυτό τους λες και δεν θέλουν να παρατάξουν στον αγωνιστικό χώρο ότι καλύτερο διαθέτουν, λες και δεν θέλουν να κερδίσουν, ή μήπως είναι κι αυτό θεωρία συνωμοσίας;

Πόσο μπορεί να αλλάξει μία χώρα μέσα σε 68 χρόνια; Πως είναι δυνατόν εμείς η χώρα του ΟΧΙ να έχουμε γίνει η χώρα του YES. Έχουν περάσει 68 χρόνια από τότε που ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το “Όχι” στους κατακτητές και έθεσε την χώρα στο πλευρό των συμμάχων και κατά του “άξονα”.

Βέβαια αυτό ξέρω ότι έγινε μέχρι και την χρονιά που τέλειωσα το σχολείο από τότε μέχρι σήμερα μπορεί κάτι να έχει αλλάξει, το βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού μπορεί να αναφέρει πλέον αλλιώς τα γεγονότα. Μπορεί οι Γερμανοί να ήταν τουρίστες και ο πρέσβης που πήγε στον Μεταξά να ήταν πράκτορας της TUI που απλά ήθελε να τους κλείσει δωμάτια. Αργότερα ο Μανόλης Γλέζος ίσως πήγε να μαζέψει τα ρούχα από την απλώστρα και απλά κατέβασε λάθος σχοινί ενώ οι αλεξιπτωτιστές στην Κρήτη να ήταν τουρίστες σε low budget αεροπορική εταιρεία με προορισμό την Χερσόνησο.

Το σερί μας από τον Μεταξά και μετά είναι άπιαστο

Μαζέψτε τους κομμουνιστές! Yes!

Να μπούνε στην Κύπρο; Yes!

Να κάνουμε μια-δυο βάσεις που χρειαζόμαστε; Yes!

Αποσυρθείτε από τα Ίμια! Yes!

Τα δικά μας αεροπλάνα θα πάρετε! Yes!

Yes!

Yes!

Yes!

Να μην ξεχάσω και την ιστορική στιγμή του “Thanks Giving” στην Βουλή. “Ευχαριστούμε την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών…”

Μα είναι δυνατόν μετά από τόσα χρόνια να μην υπάρχει πολιτικός που να μπορεί να πει ΟΧΙ; Λένε πως στο λεξιλόγιο ενός πετυχημένου πολιτικού την σήμερον ημέρα πρέπει να απουσιάζει η λέξη “όχι”. Τον επισκέπτεται π.χ. ο ψηφοφόρος στο πολιτικό του γραφείο και του λέει “είμαι απόφοιτος Γυμνασίου και θέλω να διοριστώ προϊστάμενος σε μια θέση που να μην έχει πολύ δουλειά, να έχει μεγάλο μισθό και να μπορώ να φεύγω και όποτε θέλω από το γραφείο”. Είναι δυνατόν να πεις όχι στον “Πατατιά”; (που έγραψε και ο Ψαθάς) Ναι θα πεις! Ναι σε αυτόν, ναι και σε όποιον άλλο σε πλησιάσει για οποιοδήποτε άλλο θέμα. Οι πολιτικοί λοιπόν που δεν έχουν μάθει το “Όχι” σαν υποψήφιοι, θα το μάθουν όταν εκλεγούν;

Οι πολιτικοί από την πλευρά τους λένε ότι αναγκάζονται να λένε “Ναι” πολύ απλά γιατί ο ψηφοφόρος δεν αντέχει να ακούσει το “Όχι” ενώ για τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής τα πράγματα δεν είναι απλά ένα “Ναι” ή ένα “Όχι” αλλά ένα διπλωματικό γαϊτανάκι το οποίο συνδέει το ένα θέμα με το άλλο και οι προσπάθειες γίνονται με στόχο να έχεις όσο το δυνατόν καλύτερα αποτελέσματα όταν κάνεις “ταμείο”. Τώρα, το γιατί το δικό μας ταμείο είναι συνεχώς αρνητικό δεν μας το έχουν πει.

Χθες βρέθηκα σε μια σχολική εορτή για την 28^η Οκτωβρίου κάποιου Δημοτικού σχολείου, εκεί που μαθαίνουν στα παιδιά μας να είναι υπερήφανα για την καταγωγή τους, για τους αγώνες που έδωσαν οι πρόγονοί μας για την γαλανόλευκη. Κάπως έτσι μεγάλωσα κι εγώ όμως αν τώρα βάλω την σημαία στο μπαλκόνι χωρίς να είναι εθνική εορτή και χωρίς να έχει κατακτήσει η Ελλάδα κάποιο τρόπαιο σε κάποιο άθλημα θα με θεωρήσουν ακροδεξιό και εθνικιστή.

Ενδιαφέρον τέλος παρουσιάζει και η άποψη που λέει ότι o Μεταξάς τότε δεν έκανε τίποτα διαφορετικό από ότι κάνουν μέχρι σήμερα και όλοι οι υπόλοιποι. Ο Ιταλός πρέσβης μπορεί όταν ρώτησε τον Μεταξά να του είπε “Όχι” όμως πριν τον Ιταλό πρέσβη προηγήθηκε η ερώτηση των συμμάχων …

Είστε μαζί μας κύριε Μεταξά; Yes!

Γεννήθηκα μέσα στην φτώχεια, στα χρόνια της χούντας, την εποχή που οι παίχτες του Παναθηναϊκού μύριζαν Γουέμπλεϊ και η πρώτη κυρία Δέσποινα Παπαδοπούλου παρακολουθούσε ποδόσφαιρο. Την εποχή που όλοι ασχολούνταν με το original ζευγάρι της showbiz Δομάζος - Μοσχολιού το οποίο πολύ αργότερα αντέγραψαν ο Μπέκαμ με την ατάλαντη. Την εποχή που ο κόσμος πήγαινε στο αεροδρόμιο για να αποθεώσει πολιτικούς και όχι ποδοσφαιριστές.

Στην γειτονιά κανένας δεν ήξερε το όνομα μου, για όλους ήμουν ο γιος του ταχυδρόμου και έκανα πάντα παρέα με τον γιο του μπακάλη και τον γιο του περιπτερά. Ο πατέρας μου ξεκινούσε από νωρίς το πρωί με την μεγάλη δερμάτινη τσάντα του περασμένη στον λαιμό να μοιράσει γράμματα και περίμενε πως και πως τις Κυριακές για να πάμε γήπεδο. Ήμουν ο γιος του ταχυδρόμου και δεν είχα ποτέ θέση στα επίσημα, η πρώτη φορά που είδα αγώνα από το ύψος της σέντρας ήταν στην τηλεόραση ενώ τα πασατέμπο και οι κρύες εξέδρες από τσιμέντο που καθόμασταν, συχνά μου δημιουργούσαν στομαχικές διαταραχές που με ταλαιπωρούσαν ολόκληρη την εβδομάδα στο σχολείο γι’αυτό και πάντα καθόμουν μόνος μου.

Σε κάθε αγώνα που πηγαίναμε όλων τα μάτια ήταν καρφωμένα στον αγωνιστικό χώρο, όχι όμως τα δικά μου. Εγώ κοίταζα τα δημοσιογραφικά και ζήλευα τα παιδιά που γεννήθηκαν στην εξουσία και έβλεπαν το παιχνίδι από εκεί. Έβρισκαν πάντα εισιτήρια στα ντέρμπι και έβγαζαν φωτογραφίες με ποδοσφαιριστές. Ήταν η εποχή που έβαζες βύσμα ακόμα και για να γίνεις ball boy και να μαζεύεις τις μπάλες.

- Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω σαν κι αυτούς, είπα μια μέρα στο πατέρα μου δείχνοντας τους δημοσιογράφους στο ημίχρονο ενός αγώνα. Σηκώθηκε όρθιος και μου έριξε δύο απανωτά χαστούκια. Ποτέ δεν είχα καταλάβει γιατί “έτρωγα” πάντα τα χαστούκια δυο-δυο μέχρι που κάπου άκουσα ότι ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές.

- Αν γίνεις σαν κι αυτούς δεν θα είσαι πλέον γιος μου, μου είπε και έκλεισε το θέμα εκεί.

Μεγάλωσα και πήγα Γυμνάσιο και Λύκειο ήταν η εποχή που ο Μπιρσίμ σκηνοθετούσε τα Matrix και οι έλληνες, λέει, θα έτρωγαν με χρυσά κουτάλια. Ήταν η εποχή που οι βαλίτσες μπαινόβγαιναν στα αποδυτήρια, ο Αναστόπουλος έκανε μπάνιο με Ρεξόνα και τα καθίσματα του ΟΑΚΑ έλυσαν το πρόβλημα μου με τις στομαχικές διαταραχές. Όλοι κοίταζαν τον Σαραβάκο, τον Σέστιτς και τον Σαργκάνη αλλά εγώ είχα μάτια μόνο για τα δημοσιογραφικά θεωρεία. Ο πατέρας μου, είχε κόψει το γήπεδο καθώς δεν μπορούσε να τρέχει στην ηλικία του γύρω από το ΟΑΚΑ και να του πετάνε καρέκλες.

- Εγώ θα γίνω δημοσιογράφος, είπα στον καθηγητή που μου έκανε ΣΕΠ (Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός)

- Τι δουλειά έχεις εσύ με την εξουσία; Εσύ είσαι ο γιος του ταχυδρόμου, βρες κάτι που να σου ταιριάζει, συμπλήρωσε ψαλιδίζοντας τις ελπίδες μου.

Τα χρόνια πέρασαν και πήγα για σπουδές, το ιδιωτικό ραδιόφωνο και η ιδιωτική τηλεόραση έδωσε θέση σε πολλούς δημοσιογράφους και στα παιδιά τους. Γεννημένοι βλέπετε στην εξουσία δεν ήταν δύσκολο να χρησιμοποιήσουν τις γνωριμίες του πατέρα τους για να βρουν ευκολότερα δουλειά. Εγώ είχα συμβιβαστεί με την ιδέα ότι είμαι απλά ο γιος του ταχυδρόμου αν και πλέον είχα χάσει ακόμα και αυτό τον τίτλο από έναν συμφοιτητή μου που δήλωνε κι εκείνος γιος του ταχυδρόμου γιατί ο πατέρας του λέει, είχε γνωστή εταιρεία courier.

Τα χρόνια πέρασαν και ήρθε το ίντερνετ, τα σάιτ, τα πόρταλ, τα φόρουμ και τα blog και το όνειρο για κάθε γιο ταχυδρόμου πραγματοποιείται. Απωθημένα τριάντα και πλέον ετών συνωστίζονται μέσα σε εξακόσιες ή περισσότερες λέξεις την ημέρα χάνοντας πολλές φορές το μέτρο, πέφτοντας ξαφνικά με τα μούτρα στο καζάνι της εξουσίας ο γιος του ταχυδρόμου ψάχνει τρόπους να την διαχειριστεί.

Δεν ξέρω τελικά ποιος είναι πιο επικίνδυνος, αυτός που γεννιέται μέσα στην εξουσία και του απονέμονται προνόμια που πολλές φορές δεν αξίζει ή ο γιος του ταχυδρόμου που επί χρόνια επιθυμεί να την αποκτήσει και όταν ξαφνικά την παίρνει στα χέρια του χάνει το μέτρο; Τελικά η διαχείριση της εξουσίας διδάσκεται; Κι αν ναι, σε ποια σχολή και σε ποιο Πανεπιστήμιο; Καλή σας ημέρα.