SPORT 24 - X-Ray

Έχοντας ολοκληρώσει το ένα τρίτο του φετινού πρωταθλήματος και με τον Ολυμπιακό να προηγείται, έχοντας προλάβει μάλιστα να χτίσει και διαφορά από τους συνδιεκδικητές του τίτλου, πολλοί είναι αυτοί που προσπάθησαν να εξηγήσουν τους λόγους που έχουν φέρει την ομάδα του Πειραιά σε αυτή την θέση χωρίς μάλιστα να παίζει εντυπωσιακό ποδόσφαιρο. Η δύναμη της έδρας, η καλή αμυντική λειτουργία, η ποιότητα των ποδοσφαιριστών του, οι αδυναμίες που παρουσιάζουν οι αντίπαλοι, είναι μερικά μόνο από αυτά που μπορεί να ευθύνονται για τους 26 βαθμούς συγκομιδή και την διαφορά των τεσσάρων ή επτά βαθμών από τους υπόλοιπους.

Αν κοιτάξουμε λίγο τα στατιστικά του Ολυμπιακού διαπιστώνουμε ότι τα δύο προηγούμενα χρόνια που κατέκτησε το πρωτάθλημα δέχονταν 23 γκολ το χρόνο σε τριάντα παιχνίδια του πρωταθλήματος, ένα νούμερο από το οποίο απέχει φέτος κατά πολύ. Σε έντεκα παιχνίδια έχει δεχθεί μόλις τρία γκολ από τα οποία τα δύο έχουν επιτευχθεί με πέναλτι ενώ η μόνη ομάδα που κατάφερε να νικήσει την άμυνα του με επιθετική ενέργεια είναι ο Άρης. Στο χθεσινό παιχνίδι με τον Ηρακλή, η ομάδα της Θεσσαλονίκης δεν κατάφερε ούτε εκείνη να σκοράρει αν και έπαιζε ένα ολόκληρο ημίχρονο με παίχτη παραπάνω λόγω της αποβολής του Χρήστου Πατσατζόγλου.

Είναι όμως τα στατιστικά ικανά να δώσουν φέτος το πρωτάθλημα στον Ολυμπιακό;

Με αυτή την λογική και με βάση τα περσινά νούμερα το πρωτάθλημα έπρεπε να το είχε κατακτήσει η ΑΕΚ. Είχε την καλύτερη επίθεση και την καλύτερη άμυνα αλλά δεν κατάφερε να σηκώσει κούπα, άρα τα νούμερα της στατιστικής δεν μπορούν να χρίσουν πρωταθλητές. Ο Σωκράτης Κόκκαλης σε δηλώσεις του πριν μερικές μέρες έτρεξε να προσγειώσει τους πάντες λέγοντας ότι το πρωτάθλημα δεν έχει τελειώσει ακόμα εξάλλου η διαφορά δεν είναι μεγάλη αν σκεφθεί κανείς ότι δεν έχουμε φθάσει ούτε στα μισά του πρωταθλήματος.

Εκτός όμως από τα αγωνιστικά θέματα τι ρόλο μπορεί να παίζουν και κάποιοι εξωαγωνιστικοί παράγοντες στην πορεία μιας ομάδας;

Ο Ολυμπιακός είναι η μόνη ομάδα από τους λεγόμενους μεγάλους του κέντρου που φαίνεται να μην αντιμετωπίζει καμία ίντριγκα. Είναι η ομάδα που κατά την διάρκεια της εβδομάδας το μόνο που μπορεί να τους απασχολεί είναι η προετοιμασία για το επόμενο παιχνίδι, οι απουσίες, οι τραυματισμοί και τίποτα παραπάνω. Πόσοι ασχολήθηκαν με τις κλήσεις σε απολογία των Ραούλ Μπράβο και Μήτρογλου από την διοίκηση και ποια είναι η τύχη των ανθρώπων που προσπαθούν με τις πράξεις τους να κλονίσουν το κλίμα και την ισορροπία στην ομάδα; Είτε μιλάμε για παίχτες, είτε για τεχνικό επιτελείο, είτε για οπαδούς. Αντίθετα σε Παναθηναϊκό και ΑΕΚ η ίντριγκα πολλές φορές παρουσιάζει πολύ περισσότερο ενδιαφέρον ακόμα και από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας.

Οι αλλαγές στο ρόστερ της ΑΕΚ το καλοκαίρι, οι δηλώσεις Νικολαϊδη περί αποχώρησης στο τέλος της περιόδου, η αποχώρηση Δώνη, η πρόσληψη Μπάγεβιτς, η στάση της Original, ποιος έχει χρόνο να ασχολείται και με τα αγωνιστικά θέματα; Ποιος παίχτης νιώθει σιγουριά στην ομάδα ώστε να συγκεντρωθεί αποκλειστικά και μόνο στην δουλειά του;

Στον Παναθηναϊκό από την άλλη παρά την επιτυχημένη αρχή της πολυμετοχικότητας δεν άργησαν να έρθουν και φέτος οι ίντριγκες. Οι διαρροές από τα αποδυτήρια στην αρχή, οι προστριβές για το αρχηγιλίκι, η θέση και οι ικανότητες του Αντωνίου στην ομάδα, οι δηλώσεις Αντωνιάδη για τους οπαδούς, η στάση του Γκούμα και πρόσφατα, ακόμα και ο εμπορικός διευθυντής της ΠΑΕ.

Όπως στο ανθρώπινο σώμα υπάρχει ο εγκέφαλος ο οποίος συντονίζει τις κινήσεις των άκρων και όλα λειτουργούν αρμονικά έτσι και στις ομάδες πρέπει τα “άκρα” να υπακούουν στις εντολές του “εγκεφάλου”. Το κακό όμως είναι ότι εδώ τα άκρα προσπαθούν να αναπτύξουν τρόπους ελέγχου του υπόλοιπου σώματος με αποτέλεσμα να υπάρχουν συγκρούσεις, οι κινήσεις να είναι ατσούμπαλες και ο εγκέφαλος κάθε τρεις και λίγο να προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη.

Καλή η πολυμετοχικότητα αλλά στην πράξη μπορεί να εφαρμοστεί από ανθρώπους που δεν έχουν καταλάβει τους ρόλους τους και όταν ο ένας προσπαθεί να καπελώσει τον άλλον σε όλα τα επίπεδα;

Αυτό το σχήμα διοίκησης χρειάζεται ανθρώπους που να έχουν αντιληφθεί την θέση και τα καθήκοντά τους και αμφιβάλω αν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι αυτή την στιγμή στις ομάδες της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού. Η ομάδα ξεκινάει από ψηλά και φθάνει μέχρι και το τελευταίο σκαλοπάτι της ιεραρχίας. Αν τα στελέχη δεν μπορούν να λειτουργήσουν σαν ομάδα, πως περιμένουν να λειτουργήσουν οι παίχτες; Ο καθένας από όσους εμπλέκονται, από τους μετόχους μέχρι και τον τελευταίο οπαδό, πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν για τις ίντριγκες που συνεχίζονται να αναπτύσσονται στις ομάδες τους και οι οποίες παίζουν το δικό τους ρόλο μικρό ή μεγάλο στην επίτευξη ή όχι των στόχων τους.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Κυριακή, 23 Νοέμβριος 2008 στις 6:19 μ.μ. στην κατηγορία Χύμα στο κύμα. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.