Πόσο μπορεί να αλλάξει μία χώρα μέσα σε 68 χρόνια; Πως είναι δυνατόν εμείς η χώρα του ΟΧΙ να έχουμε γίνει η χώρα του YES. Έχουν περάσει 68 χρόνια από τότε που ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το “Όχι” στους κατακτητές και έθεσε την χώρα στο πλευρό των συμμάχων και κατά του “άξονα”.
Βέβαια αυτό ξέρω ότι έγινε μέχρι και την χρονιά που τέλειωσα το σχολείο από τότε μέχρι σήμερα μπορεί κάτι να έχει αλλάξει, το βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού μπορεί να αναφέρει πλέον αλλιώς τα γεγονότα. Μπορεί οι Γερμανοί να ήταν τουρίστες και ο πρέσβης που πήγε στον Μεταξά να ήταν πράκτορας της TUI που απλά ήθελε να τους κλείσει δωμάτια. Αργότερα ο Μανόλης Γλέζος ίσως πήγε να μαζέψει τα ρούχα από την απλώστρα και απλά κατέβασε λάθος σχοινί ενώ οι αλεξιπτωτιστές στην Κρήτη να ήταν τουρίστες σε low budget αεροπορική εταιρεία με προορισμό την Χερσόνησο.
Το σερί μας από τον Μεταξά και μετά είναι άπιαστο
Μαζέψτε τους κομμουνιστές! Yes!
Να μπούνε στην Κύπρο; Yes!
Να κάνουμε μια-δυο βάσεις που χρειαζόμαστε; Yes!
Αποσυρθείτε από τα Ίμια! Yes!
Τα δικά μας αεροπλάνα θα πάρετε! Yes!
Yes!
Yes!
Yes!
Να μην ξεχάσω και την ιστορική στιγμή του “Thanks Giving” στην Βουλή. “Ευχαριστούμε την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών…”
Μα είναι δυνατόν μετά από τόσα χρόνια να μην υπάρχει πολιτικός που να μπορεί να πει ΟΧΙ; Λένε πως στο λεξιλόγιο ενός πετυχημένου πολιτικού την σήμερον ημέρα πρέπει να απουσιάζει η λέξη “όχι”. Τον επισκέπτεται π.χ. ο ψηφοφόρος στο πολιτικό του γραφείο και του λέει “είμαι απόφοιτος Γυμνασίου και θέλω να διοριστώ προϊστάμενος σε μια θέση που να μην έχει πολύ δουλειά, να έχει μεγάλο μισθό και να μπορώ να φεύγω και όποτε θέλω από το γραφείο”. Είναι δυνατόν να πεις όχι στον “Πατατιά”; (που έγραψε και ο Ψαθάς) Ναι θα πεις! Ναι σε αυτόν, ναι και σε όποιον άλλο σε πλησιάσει για οποιοδήποτε άλλο θέμα. Οι πολιτικοί λοιπόν που δεν έχουν μάθει το “Όχι” σαν υποψήφιοι, θα το μάθουν όταν εκλεγούν;
Οι πολιτικοί από την πλευρά τους λένε ότι αναγκάζονται να λένε “Ναι” πολύ απλά γιατί ο ψηφοφόρος δεν αντέχει να ακούσει το “Όχι” ενώ για τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής τα πράγματα δεν είναι απλά ένα “Ναι” ή ένα “Όχι” αλλά ένα διπλωματικό γαϊτανάκι το οποίο συνδέει το ένα θέμα με το άλλο και οι προσπάθειες γίνονται με στόχο να έχεις όσο το δυνατόν καλύτερα αποτελέσματα όταν κάνεις “ταμείο”. Τώρα, το γιατί το δικό μας ταμείο είναι συνεχώς αρνητικό δεν μας το έχουν πει.
Χθες βρέθηκα σε μια σχολική εορτή για την 28η Οκτωβρίου κάποιου Δημοτικού σχολείου, εκεί που μαθαίνουν στα παιδιά μας να είναι υπερήφανα για την καταγωγή τους, για τους αγώνες που έδωσαν οι πρόγονοί μας για την γαλανόλευκη. Κάπως έτσι μεγάλωσα κι εγώ όμως αν τώρα βάλω την σημαία στο μπαλκόνι χωρίς να είναι εθνική εορτή και χωρίς να έχει κατακτήσει η Ελλάδα κάποιο τρόπαιο σε κάποιο άθλημα θα με θεωρήσουν ακροδεξιό και εθνικιστή.
Ενδιαφέρον τέλος παρουσιάζει και η άποψη που λέει ότι o Μεταξάς τότε δεν έκανε τίποτα διαφορετικό από ότι κάνουν μέχρι σήμερα και όλοι οι υπόλοιποι. Ο Ιταλός πρέσβης μπορεί όταν ρώτησε τον Μεταξά να του είπε “Όχι” όμως πριν τον Ιταλό πρέσβη προηγήθηκε η ερώτηση των συμμάχων …
Είστε μαζί μας κύριε Μεταξά; Yes!
Feed