Γεννήθηκα μέσα στην φτώχεια, στα χρόνια της χούντας, την εποχή που οι παίχτες του Παναθηναϊκού μύριζαν Γουέμπλεϊ και η πρώτη κυρία Δέσποινα Παπαδοπούλου παρακολουθούσε ποδόσφαιρο. Την εποχή που όλοι ασχολούνταν με το original ζευγάρι της showbiz Δομάζος - Μοσχολιού το οποίο πολύ αργότερα αντέγραψαν ο Μπέκαμ με την ατάλαντη. Την εποχή που ο κόσμος πήγαινε στο αεροδρόμιο για να αποθεώσει πολιτικούς και όχι ποδοσφαιριστές.

Στην γειτονιά κανένας δεν ήξερε το όνομα μου, για όλους ήμουν ο γιος του ταχυδρόμου και έκανα πάντα παρέα με τον γιο του μπακάλη και τον γιο του περιπτερά. Ο πατέρας μου ξεκινούσε από νωρίς το πρωί με την μεγάλη δερμάτινη τσάντα του περασμένη στον λαιμό να μοιράσει γράμματα και περίμενε πως και πως τις Κυριακές για να πάμε γήπεδο. Ήμουν ο γιος του ταχυδρόμου και δεν είχα ποτέ θέση στα επίσημα, η πρώτη φορά που είδα αγώνα από το ύψος της σέντρας ήταν στην τηλεόραση ενώ τα πασατέμπο και οι κρύες εξέδρες από τσιμέντο που καθόμασταν, συχνά μου δημιουργούσαν στομαχικές διαταραχές που με ταλαιπωρούσαν ολόκληρη την εβδομάδα στο σχολείο γι’αυτό και πάντα καθόμουν μόνος μου.

Σε κάθε αγώνα που πηγαίναμε όλων τα μάτια ήταν καρφωμένα στον αγωνιστικό χώρο, όχι όμως τα δικά μου. Εγώ κοίταζα τα δημοσιογραφικά και ζήλευα τα παιδιά που γεννήθηκαν στην εξουσία και έβλεπαν το παιχνίδι από εκεί. Έβρισκαν πάντα εισιτήρια στα ντέρμπι και έβγαζαν φωτογραφίες με ποδοσφαιριστές. Ήταν η εποχή που έβαζες βύσμα ακόμα και για να γίνεις ball boy και να μαζεύεις τις μπάλες.

- Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω σαν κι αυτούς, είπα μια μέρα στο πατέρα μου δείχνοντας τους δημοσιογράφους στο ημίχρονο ενός αγώνα. Σηκώθηκε όρθιος και μου έριξε δύο απανωτά χαστούκια. Ποτέ δεν είχα καταλάβει γιατί “έτρωγα” πάντα τα χαστούκια δυο-δυο μέχρι που κάπου άκουσα ότι ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές.

- Αν γίνεις σαν κι αυτούς δεν θα είσαι πλέον γιος μου, μου είπε και έκλεισε το θέμα εκεί.

Μεγάλωσα και πήγα Γυμνάσιο και Λύκειο ήταν η εποχή που ο Μπιρσίμ σκηνοθετούσε τα Matrix και οι έλληνες, λέει, θα έτρωγαν με χρυσά κουτάλια. Ήταν η εποχή που οι βαλίτσες μπαινόβγαιναν στα αποδυτήρια, ο Αναστόπουλος έκανε μπάνιο με Ρεξόνα και τα καθίσματα του ΟΑΚΑ έλυσαν το πρόβλημα μου με τις στομαχικές διαταραχές. Όλοι κοίταζαν τον Σαραβάκο, τον Σέστιτς και τον Σαργκάνη αλλά εγώ είχα μάτια μόνο για τα δημοσιογραφικά θεωρεία. Ο πατέρας μου, είχε κόψει το γήπεδο καθώς δεν μπορούσε να τρέχει στην ηλικία του γύρω από το ΟΑΚΑ και να του πετάνε καρέκλες.

- Εγώ θα γίνω δημοσιογράφος, είπα στον καθηγητή που μου έκανε ΣΕΠ (Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός)

- Τι δουλειά έχεις εσύ με την εξουσία; Εσύ είσαι ο γιος του ταχυδρόμου, βρες κάτι που να σου ταιριάζει, συμπλήρωσε ψαλιδίζοντας τις ελπίδες μου.

Τα χρόνια πέρασαν και πήγα για σπουδές, το ιδιωτικό ραδιόφωνο και η ιδιωτική τηλεόραση έδωσε θέση σε πολλούς δημοσιογράφους και στα παιδιά τους. Γεννημένοι βλέπετε στην εξουσία δεν ήταν δύσκολο να χρησιμοποιήσουν τις γνωριμίες του πατέρα τους για να βρουν ευκολότερα δουλειά. Εγώ είχα συμβιβαστεί με την ιδέα ότι είμαι απλά ο γιος του ταχυδρόμου αν και πλέον είχα χάσει ακόμα και αυτό τον τίτλο από έναν συμφοιτητή μου που δήλωνε κι εκείνος γιος του ταχυδρόμου γιατί ο πατέρας του λέει, είχε γνωστή εταιρεία courier.

Τα χρόνια πέρασαν και ήρθε το ίντερνετ, τα σάιτ, τα πόρταλ, τα φόρουμ και τα blog και το όνειρο για κάθε γιο ταχυδρόμου πραγματοποιείται. Απωθημένα τριάντα και πλέον ετών συνωστίζονται μέσα σε εξακόσιες ή περισσότερες λέξεις την ημέρα χάνοντας πολλές φορές το μέτρο, πέφτοντας ξαφνικά με τα μούτρα στο καζάνι της εξουσίας ο γιος του ταχυδρόμου ψάχνει τρόπους να την διαχειριστεί.

Δεν ξέρω τελικά ποιος είναι πιο επικίνδυνος, αυτός που γεννιέται μέσα στην εξουσία και του απονέμονται προνόμια που πολλές φορές δεν αξίζει ή ο γιος του ταχυδρόμου που επί χρόνια επιθυμεί να την αποκτήσει και όταν ξαφνικά την παίρνει στα χέρια του χάνει το μέτρο; Τελικά η διαχείριση της εξουσίας διδάσκεται; Κι αν ναι, σε ποια σχολή και σε ποιο Πανεπιστήμιο; Καλή σας ημέρα.

10 απαντήσεις στο “Εγώ, ο γιος του ταχυδρόμου”
  1. Συγχαρητήρια, αδερφέ… Να υποθέσω ότι όλα αυτά τα έχεις πει και στον πνευματικό σου, ε;
    Σοβαρά τώρα, πολύ ώραιο το άρθρο… Αλλα πιστεύω οτι δεν είναι ούτε θέμα παιδείας ούτε κοινωνικής καταγωγής… Η εξουσία από τη φύση της διαφθείρει… Και οι εξαιρέσεις είναι τόσο μα τόσο λίγες που μπορούν να θεωρηθούν αμελητέες…

  2. apla einai na to exeis … einai ston anthropo

    to mono kako einai oti kanenas mas den kserei pws tha siberiferthei otan tha tou erthei i eksousia apo prin !

  3. Οχι φιλε η διαχειριση της εξουσιας δεν διδασκεται σε κανενα Πανεπιστημιο,ο μονος τροπος για να μην
    αλλοτριωθεις ειναι να κοιταζεις παντα πισω εκει που ξεκινησες,να εισαι παντα ο γιος του ταχυδρόμου :)

    Γιαννης Κερκυρα.

  4. Συγχαρητήρια Χρήστο. Άλλο ένα από τα πολλά (και πολύ) καλά σου άρθρα

  5. Εγώ θεωρώ ότι είναι πιο επικίνδυνο η εξουσία να πάει στα χέρια κάποιου ο οποίος, μέρχι πρότινως, ήταν ένας απλός κοινός “θνητός”.

    Για παραδειγμα, πάρτε τη περίπτωση Ροναλτνίνιο. Ήταν αρκετά φτωχός και με το που είδε τα λεφτά και τη δόξα, έπεσε. Ο Κακά από την άλλη όμως δεν φαίνεται να έχει φθαρθεί μιας και από μικρός ανήκει στην εξουσία και ξέρει πως να τη διαχειρίζεται. Το καλύτερο όμως είναι ότι ακόμα και τώρα, παίζει λες και είναι η πρώτη του φορά.

  6. Ο ΚΑΚΑ ΕΙΝΑΙ ΣΠΑΝΙΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΦΥΣΙΚΑ…
    ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΟΛΑ ΠΗΓΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ , ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ Κ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ.

    ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ

  7. Ωραίος Βαγγέλη… Να γυρίσει τότε ο βασιλιάς!

  8. Στην ερώτηση ποιος είναι πιο επικίνδυνος, νομίζω ότι ο πεινασμένος είναι πιο επικίνδινος. Το Ζω καθημερινά… Μπράβο για το άρθρο.

  9. Βαγγέλη!
    Η εξουσία στην εξουσία και τα λεφτά στα λεφτά!
    Γιου-χου!!!!!!!!!!!!!!!!

  10. [...]

Αφήστε το σχόλιο σας